Mantelzorggeluk

Toen ik begon met Mantelzorgelijk was ik ook echt zorgelijk. De zorg voor mijn vader verliep in 2014 enorm stroef en ik wist me werkelijk geen raad meer. Maar hoe negatief een situatie in mijn leven ook is, ik blijf hoe dan ook altijd hoop houden. Hoop op betere tijden, hoop op beter beleid en hoop op betere omstandigheden voor mantelzorgers, hoop op you name it. En daarom registreerde ik tegelijk met ‘Mantelzorgelijk’ ook meteen de domeinnaam ‘Mantelzorggeluk’.

Daarna parkeerde ik Mantelzorggeluk. Beleid werd helaas niet beter. Mijn situatie tussen 2014 en 2022 ook niet. Maar wat mij in al die jaren wel mantelzorggeluk bracht waren mijn lotgenoten, hier op Mantelzorgelijk. Ik heb enorm veel steun, erkenning en herkenning van hen gevoeld. Super waardevol en zo kon ik de zorg voor mijn vader en alle gevolgen die ik na zijn overlijden nog te behappen kreeg uiteindelijk aan. Ik was niet alleen, ik had immers lotgenoten op wie ik kon terugvallen. En zo ervaarde ik toch nog delen van mantelzorggeluk.

Steeds vaker merk ik dat ik niet de enige ben die dit zo ervaren heeft. Kennen jullie onze Belgische blogger Marlies Verdoodt nog? Marlies zorgde voor haar vader met Parkinson en blogde in 2016 en 2017 op dit platform. (Als je hierboven op haar volledige naam klikt, kun je haar blogs teruglezen.) Zij schrijft prachtig! Marlies tagte Mantelzorgelijk afgelopen vrijdag, op de Belgische dag van de mantelzorger in een ontroerend mooi bericht. Ik deel het graag met jullie:

Mantelzorgelijk. Een deugddoende plek vond ik het. In die lange jaren van spreidstand tussen kleine kinderen en zieke ouders. Het voelde zo eenzaam en uitzichtloos soms. Maar op Mantelzorgelijk herkende ik me in verhalen van anderen. En deelde ik een tijdlang de mijne. Over de stappen achteruit. En het steeds grotere zorgen. Tot ver over mijn, over onze grenzen.

In juni 2017 zette ik een punt achter mijn mantelzorg-blogs. Omdat het einde voelbaar dichterbij kwam. En ik de nood voelde om terug te plooien op dat kleine leven dat nog restte. De buitenwereld hoefde niet meer mee te kijken toen.

Dit was mijn laatste tekst die ik schreef voor dit (Nederlandse) forum van mantelzorgers:

We zetten hun verleden te koop. Hun huis. Hun tuin. Hun uitzicht op de wei en op het leven.

Het bord in de voortuin vertelt dat het hunne er is uitgeleefd. Dat het huis wacht op weer wat warmte in de kamers.Op licht in de avond. Op deuren die opengaan en de lucht doen stromen.

Wat een stap. Wij zetten zomaar hun verleden te koop. Terwijl zij uitzichtloos wachten op wat niet meer komt. Op elke dag een stap achteruit.

Samen met de deur van hun huis doe ik ook de deur dicht van een jaar schrijven voor Mantelzorgelijk. Een plek van troost en inspiratie die ik in het hart blijf dragen.

Dankbaar dat ik ziekte zinnen – en daardoor ook zin – mocht geven, dat woorden me het langzame afscheid hielpen uitspreken.

De deur dichtdoen van het schrijven doe ik nooit. Ik laat alleen het verleden wat losser en grijp mijn toekomst stevig vast.

Aan al wie mantelzorgt:

hou moed, hou vol, houvast.

En wees mild voor jezelf.

Dat vooral.

#mantelzorg #dagvandemantelzorger #parkinson #psp

Mooi verwoord, hè?! Marlies noemt Mantelzorgelijk een ‘deugddoende plek’. En dat is het ook voor mantelzorgers, als je mij vraagt. Ik vind het echt geweldig dat zij na al die jaren nog steeds met een goed gevoel aan Mantelzorgelijk terugdenkt. Een plek waar zij zich blijkbaar enorm gehoord en gezien voelde. Een plek waar zij, wanneer ze behoefte had, steeds even van mantelzorgelijk naar mantelzorggeluk kon gaan. Ik gun dat elke mantelzorger. Precies de reden waarom ik al die jaren Mantelzorgelijk in de lucht hield. Ook toen ik mantelzorger af was.

Van Mantelzorgelijk naar Mantelzorggeluk. Doe met ons mee en sluit je bij ons aan.