(Mantel)zorgelijk toestanden : Ongewenste erfenis

Toen mijn moeder in 2012 – geheel onverwacht – overleed beek dat mijn vader eigenlijk al een tijdje niet zichzelf was. Ik hoor je denken: Hoe kun je dat niet weten van je eigen vader? Heel simpel. Ik leefde mijn eigen leven met – toen nog – klein kind en het opzetten van mijn eigen bedrijfje. Tuurlijk sprak ik mijn ouders en uiteraard kwam ik bij hen over de vloer en zij bij mij. Zij spraken er echter niet over en ik dacht dat het bij het ouder worden hoorde. Wist ik veel..

Wat ik wel weet is dat mijn vader heel bizar reageerde op het feit dat mijn moeder ziek bleek en van uit het ziekenhuis thuis kwam om te sterven. Een heftige tijd, dat kan ik je verzekeren. Terwijl mijn moeder stervende was ging mijn vader gewoon zijn eigen weg. Dat wil zeggen: hij toonde weinig tot geen betrokkenheid en vond boodschappen doen veel belangrijker dan er zijn voor de vrouw, waar hij al bijna zestig jaar mee samen was. Wij – als kinderen – zijn daar best boos om geweest. Gaandeweg de dagen kwamen we er achter dat er iets niet klopte. Mijn vader deed volslagen idiote dingen. Dingen die hij toen wij nog thuis woonden nooit gedaan zou hebben.

Mijn moeder was zieker dan gedacht. Een hele agressieve vorm van kanker zorgde ervoor, dat zij in plaats van de te verwachtte 3 maanden, nog slechts 5 dagen heeft geleefd. Ze stierf een paar uur na haar 78ste verjaardag en haar laatste vraag aan haar kinderen was: “Hoe moet het nou met hem?” Wij hebben haar plechtig beloofd dat wij voor mijn vader zouden zorgen. Daarna werd ze rustig en is ze vrij snel overleden.

Vanaf dat moment bleek dat mijn vader moeite had met het alleen en zelfstandig functioneren. Met name zijn geldzaken waren vaag. Als eerste hebben we gezorgd dat er onderzoeken bij de geriater plaats vonden. Daar kwam al snel uit dat mijn vader beginnende dementie had. Als tweede hebben we ervoor gezorgd dat ik gemachtigd werd van zijn bankrekening. De eerste keer dat ik op zijn internetrekening inlogde kwam ik erachter dat hij financieel een behoorlijk probleem had. Ik schrok me rot maar was tegelijkertijd ook met stomheid geslagen.

Mijn vader had een creditcard waar hij veelvuldig gebruik van had gemaakt. De limiet op die creditcard was € 15.000 , waarvan hij er € 6000,- van had gebruikt. Vraag me niet waaraan maar volgens mij gewoon voor dingen als een nieuwe wasmachine, een tv en misschien af en toe als ze geld tekort kwamen. De maandelijkse rente over dat bedrag was destijds rond de € 350,-. Een behoorlijk bedrag, dat hij van zijn AOW niet kon missen. Hij had daar ooit een foefje op bedacht: Hij pinde de 350 euro rond de eerste van de maand van zijn creditcard en stortte dat weer op zijn gewone betaalrekening. Dat ging natuurlijk mis, naarmate mijn vader warriger werd. Hoe kan een bank dat in godsnaam niet in de smiezen hebben? Ze zien toch wat er maandelijks inkomt en weer uitgaat?

Hoe kan het sowieso bestaan dat een Nederlandse bank iemand die uitsluitend een AOW uitkering heeft, een krediet op een creditcard geeft van € 15.000,-? Ik kreeg als ZZPer met meer inkomen en een partner met een vast inkomen destijds NUL  euro krediet! Maar nog erger: Hoe kan het bestaan dat een bank niet ingaat op een verzoek van een ongeruste mantelzorger om de creditcard van haar verwarde vader te blokkeren? Hoe idioot is een antwoord : “ Sorry mevrouw maar uw vader is al jaren klant bij onze bank en is al zijn verplichtingen altijd nagekomen.” Ook mijn bewering dat ik me zorgen maakte omdat mijn zieke vader geen notie meer had van de waarde van geld en de schuld alleen maar groter zou maken, mocht niet baten. Zij hielden de financiële farce gewoon in stand. Hoe onverantwoord is dat?!

Er restte ons niets anders dan via de rechter bewindvoering aan te vragen. Pas dan konden we dit laten stoppen. Daar blog ik een volgende keer over. Feit blijft wel dat het ons in situaties bracht, die we nooit voor mogelijk hebben gehouden.  Eigenlijk hebben wij nooit de kans gekregen om te rouwen om mijn moeder. Er moest meteen van alles voor mijn vader geregeld worden. Omdat hij het zelf allemaal al een tijd niet meer kon. Omdat hij dementie bleek te hebben en na het overlijden van mijn moeder in zijn uppie achterbleef in ons ouderlijk huis. Voor ons als kinderen een ongewenste erfenis…

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top