skip to Main Content

Mantelzorg vanaf de zijlijn – door Astrid IJsselstein Seip

Vorig jaar schreef ik onderstaand stuk. Omdat het gisteren wereld Alzheimer dag was, en het stuk nog steeds actueel vond ik het wel een mooie manier hem te delen. De situatie is nog steeds hetzelfde, wel met iets achteruitgang bij zowel mijn beide oma’s als mijn opa. Maar wat ben ik ontzettend dankbaar dat ik met mijn 35 jaar mijn beide oma’s van 81 en 82 en mijn opa van 85 nog heb.

Mei 20166

‘Er is bij oma vasculaire dementie geconstateerd’ waren de woorden van mijn moeder aan de telefoon. Ik kon het nauwelijks bevatten, mijn lieve omaatje? Dat was onmogelijk. Natuurlijk zat het er wel in ze had ervoor twee tia’s gehad, die ik zelf bij toeval heb ontdekt.

Omdat ik qua vervoers mogelijkheden niet de gelegenheid heb om met enige regelmaat bij opa en oma op bezoek te gaan belde ik mijn oma meerdere malen in de week. We konden altijd leuk kletsen samen tot ik haar op een dag aan de telefoon kreeg en ze heel raar sprak, het leek wel of ik iemand anders aan de lijn had, ik legde neer en belde mijn vader. ‘Papa, je moet naar oma, het is niet goed volgens mij’ en dat klopte.

Enigzins weer opgeknapt mocht oma naar huis, enige tijd later was het weer mis, ik hoorde precies hetzelfde en lichtte weer mijn vader in. En jawel, ze bleek weer een tia te hebben. Zes weken revalidatie volgde, ik voelde me enigszins schuldig dat ik haar zes weken bij mijn opa had weggehaald, natuurlijk had ik dat niet letterlijk gedaan, maar zo voelde het voor mij wel. Gelukkig is mijn oma de grootste eigenwijze vrouw die er op deze aardkloot te vinden is en lapte ze al snel de therapie aan haar laars. En dat gelukkig bedoel ik natuurlijk cynisch, waar de tia’s haar geheugen hebben aangetast hebben ze haar eigenwijsheid tot op de dag van vandaag in tact gelaten.

Mijn opaatje, toen al aardig op leeftijd kreeg de grootste zorg voor haar, bijgestaan door mijn moeder.

Gelukkig, deze keer niet cynisch bedoeld, kregen ze door de CIZ indicatie van mijn oma een mooi zorg appartement toegewezen. Verlichting in de zorg voor zowel mijn opa als mijn moeder, was het plan tenminste ,want niets bleek minder waar.

Mijn moeder heeft momenteel de grootste zorg en af en toe ben ik bang dat ze zichzelf voorbij loopt. Met de grootst mogelijke inzet en liefde zorgt ze dat alles goed verloopt, van afspraken maken tot boodschappen doen en dat terwijl de afstand best groot is en ze alles met openbaar vervoer moet doen. Opa doet alles, de was, afwassen, ontbijt klaarmaken, oma douchen als de zusters naar haar mening weer eens te laat zijn om haar te helpen en haar meerdere keren helpen naar het toilet, want ook haar lopen is aardig verslechterd, nu had dat verholpen of in elk geval een stuk beter kunnen zijn als oma de fysiotherapie had geaccepteerd, maar ze geniet er enigszins van dat ze aan alle kanten vertroeteld wordt en opa zich letterlijk kapot werkt. Het laatste jaar gaat ook opa’s geheugen met rasse schreden achteruit. De arme man weet van geen dag en tijd, maar laat zich niet kennen, zijn gezicht gaat ook elke keer als ik hem zie, meer tekenen. 84 is de beste man, dus wat wil je ook.

Een aantal weken terug kwam ik onverwachts op visite, ik was aan de vroege kant want nadat ik de kinderen bij school had afgezet ben ik gelijk doorgereden. Oma was nog aan het aankleden met de zuster, geen bril op en geen gehoor apparaat in, wat dus inhoud dat oma nog minder verstaat dan met, want zelfs met een gehoorapparaat verstaat ze de dingen slecht of soms helemaal niet. Ik hoor haar tegen de zuster zeggen ‘Goh die vrouw die binnen komt lijkt wel heel erg op mijn oudste kleindochter’ wetende dat het geen zin heeft iets te zeggen vanuit de hal loop ik naar haar toe, ze is blij me te zien en met een grote glimlach verteld ze de zuster dat ik haar schoondochter ben. Ik zeg ‘oma ik ben uw kleindochter’ waarop ze me ietwat verdwaasd aankijkt en uiteindelijk zegt dat ze het even vergeten was.

Ik vind het moeilijk om zowel mijn opa als mijn oma zo hard en snel achteruit te zien gaan, de hechte band die ik met hun had en heb, is er nog steeds maar is veranderd. En dat kan ook niet anders natuurlijk. Maar heel soms kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het misschien beter is als ze hun hoofd te rusten leggen, omdat ik weet dat ze alleen maar verder weg zullen zakken, en ze dat gewoon niet verdienen, en omdat ik mijn moeder stukje bij beetje overspannen zie raken, want naast opa en oma is er ook nog andere oma, die weliswaar in een mooi huis zit, maar die ook wekelijks de nodige zorg en aandacht krijgt van mijn moeder.

Natuurlijk hoop ik ze nog lang bij me te hebben want ik wil ze niet missen, maar het doet pijn om ze zo te zien.

Als ik na hetzelfde bezoekje naar huis moet, omdat de kinderen weer uit school komen hebben we nog even een kort gesprek over een eventueel verzorgingshuis waar ze heen zouden kunnen gaan. En zo komt het gesprek op een overleden kennis van vroeger. Bij het afscheid nemen meldt opa even dat hij het ook wel tijd vindt om nu te gaan, ik vraag hem met wat humor of hij gelijk plannen in die richting heeft, dan wacht ik nog even met naar huis gaan. Zoals altijd heeft hij zelf de grootste lol om zijn eigen grapjes en ik lach met hem mee.

Maar diep van binnen weet ik dat hij moe is, klaar met zorgen, want zeg nou zelf, een man van 84 hoort te genieten, en niet te zorgen dat de was opgehangen wordt, er gestofzuigd wordt en noem maar op, zeker niet als het ten koste gaat van zijn eigen gezondheid.

Doordat ik dit vanaf de zijlijn meemaak, heb ik diepe bewondering en respect voor mantelzorgers, want je levert een groot deel van je eigen (sociale) leven in om je dierbaren te kunnen verzorgen. Maar het zwaar, zo ontzettend zwaar. Ondanks dat het met liefde gedaan wordt, mag niet vergeten worden dat het voor de mantelzorgers, een hele opgave is!

Vanaf komende zaterdag schrijft Astrid elke week een brief aan een van haar opa’s met dementie. Hou onze website in de gaten!
Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X