skip to Main Content

Mantelzorg of harnaszorg? Deel 2

Als je naar een ander wijst, dan wijzen drie vingers naar jezelf. En dat is precies wat mantelzorgers altijd al doen. Eerst drie keer bij jezelf te rade gaan om te kijken wat je nog meer kunt doen, voordat er een wijzende vinger op een zere plek gelegd wordt.

Een zere plek heb ik aangeraakt met het onderwerp harnaszorg. Een duiding om aan te geven dat voor een groot aantal mantelzorgers de mantel der liefde is verworden tot een vastzittend zwaar harnas. In Nederland zijn ongeveer 500.000 overbelaste mantelzorgers. Zij hebben geen balans meer tussen de noodzakelijke zorg, hun inzet en hun eigen leven.

Denk je even in. Dat zijn een half miljoen mensen. Dat is bijna evenveel als het aantal inwoners van een stad als Den Haag. Dat zijn alle bezoekers, onder normale omstandigheden, van de Apenheul in een heel jaar. Een half miljoen mantelzorgers onder zware druk. Een half miljoen.

Ondanks het feit dat 4,5 miljoen mantelzorgers waarschijnlijk een redelijke acceptabele balans gevonden hebben, blijf ik aandacht vragen voor de groep mantelzorgers die het echt heel zwaar hebben. Een groep die in de hoek gezet wordt en waarvoor dringende ondersteuning wenselijk is. En ik snap heel goed waarom deze mantelzorgers niet met hun problemen te koop lopen.

Want zelfs op mijn column over die harnaszorg kreeg ik hele wisselende reacties. Uiteraard waren er veel reacties van mensen die zich hierin herkende en die blij waren dat het hardop werd gezegd. Maar er waren ook reacties met een andere teneur. Met name deze reacties hebben me aan het denken gezet.

Er kwamen opmerkingen dat ik te negatief schrijf over mantelzorg. Dat ik meer aandacht moet geven aan de mooie kanten van het liefdevol zorgen. Dat deze mantelzorgers mee moeten gaan doen aan allerlei initiatieven om hun draagkracht te vergroten. Dat ze beter grenzen moeten gaan stellen en nee moeten leren zeggen.

Deze reacties leggen feilloos bloot wat er mis is. Het is dus niet wenselijk om te zeggen dat het zorgen voor een dierbare een negatieve lading heeft. Dat de zwaarte van de zorg het liefdevolle gevoel teniet kan doen. En vervolgens zijn de oplossingen er vooral gericht dat de betreffende mantelzorger het dus zelf anders moet gaan doen. Ze hebben het dus aan hunzelf te danken? Ik begin steeds beter te snappen waarom we deze mantelzorgers zo weinig zien en horen. Want met het vragen van hulp, krijgen ze er steevast een ander probleem of oordeel bij.

Het niet erkennen en herkennen van deze grote groep van 500.000 overbelaste mantelzorgers vind ik schandalig. Het is een schrijnend maatschappelijk probleem. Ik vraag iedereen om hierbij niet naar de overbelaste mantelzorgers te wijzen als oplossing of oorzaak. Laat de kleuring vanuit je eigen persoonlijke ervaring even los en kijk oprecht en vol verwondering naar deze problematiek. Dit vraagt inlevingsvermogen en een open blik. Stop met zeggen wat ze moeten doen, maar begin met vragen wat er nodig is. En zolang dat niet gebeurt blijf ik deze zere plekken blootleggen en benoemen.

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Mooi gezegd. Die negatieve reacties komen altijd van mensen die geen idee hebben hoe het is om 24/7 voor iemand te zorgen, en vaak jaren lang. Dan klinkt het prachtig om te zeggen dat je nee moet zeggen, je grenzen aangeven, hulp vragen, dingen uit handen moet geven. De waarheid is weerbarstiger.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X