skip to Main Content

Mantelzorg: makkelijk zullen ze het niet maken

Mijn moeder komt de komende week weer naar huis. Goed nieuws natuurlijk en superfijn dat het weer beter met haar gaat. Er moet veel in gang worden gezet en geregeld worden. Helaas werpen deze activiteiten wel een schaduw over het geluk van haar herstel.

De afgelopen week heb ik weer op vele plaatsen moeten praten als brugman om zaken in gang te zetten. Ik vind het opvallend hoe veel obstakels op mijn weg worden gezet. Hoe vaak mijn vragen niet passen in de verschillende protocollen of procedures. Dat ze Corona soms gebruiken als excuustruus om niets te hoeven doen. Of dat ik te horen krijg dat de zorgverzekeraar dit niet gaat accepteren. Zoveel uitleg waarom dingen niet kunnen. Als ik voor iedere beer op de weg een euro had gekregen, dan had ik dit weekend een paar goede flessen rode wijn kunnen kopen.

Maar goed, ik word er zo langzamerhand doodmoe van. Het altijd maar moeten volhouden om dingen goed georganiseerd te krijgen. Het steeds maar weer opstaan tegen de ambtelijke windmolens en blijven praten tegen dovenmansoren. Het meest lastig vind ik de situaties waarbij er toch weer een nieuwe indicatie aangevraagd moet worden, terwijl de situatie echt niet beter is geworden. Keer op keer. Maar ik blijf overgeleverd aan de voorgeschreven werkwijze. Nieuwe gesprekken, nieuwe formulieren. Het kost me te veel tijd en te veel energie.

En dan die alertheid die je als mantelzorger 24 uur per dag moet hebben. Want als mensen binnen organisaties toezeggingen doen, dan is het nog niet vanzelfsprekend dat die dingen ook echt gebeuren en goed gaan. Niets lijkt meer vanzelf te gaan. Steeds opletten en checken. Ik moet achter recepten aanbellen, indicaties opnieuw regelen, hulpmiddelen bestellen, zorgen dat alles in verschillende planningen wordt opgenomen, dat de overdrachten plaatsvinden, dat het vervoer geregeld wordt en nog zoveel meer.

Die constante alertheid en controle maakt dat er van rust en ontspanning geen sprake kan zijn. Wat zou het fijn zijn als organisaties, gemeenten of diensten proactief zelf het initiatief nemen om het mantelzorgen zomaar eens wat makkelijker te maken. Eenzelfde inzet die ik zie als ze me nodig hebben voor vervanging, enquêtes, kwaliteitscontroles, mantelzorgpanels en rekeningen. Dit blijf ik toch wel heel bijzonder vinden.

Want hoe zou het eruit zien als mantelzorgers niet die alertheid, zorgvuldigheid en vasthoudendheid zouden tonen? Zou dan de regie tijdens overdrachten, bestellingen of wijzigingen compleet zoek zijn? Of maken we de verantwoordelijke instanties gewoon lui met onze tomeloze inzet? Met deze overwegingen ga ik een lang weekend in.

 

 

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X