Mantelzorg cursus… Hoe moet ik dat in godsnaam inplannen?

Vorige week blogde ik al over de verschillende uitnodigingen voor zorg congressen en de belachelijk hoge prijzen die gevraagd worden voor deelname. In hetzelfde blog had ik het ook even over cursussen. Nou, daar stroomt mijn inbox momenteel ook behoorlijk mee vol. Ik denk dat oktober de cursusmaand bij uitstek is.

Nu ben ik door het bloggen voor Mantelzorgelijk tegenwoordig gemakkelijk te vinden, dus waarschijnlijk krijg ik ze daarom ook zo’n beetje allemaal. Echt zo ontzettend attent van alle instanties en zorgprofessionals, dat ze erover nadenken hoe ze mij – en mijn collega mantelzorgers – kunnen onthaasten, ontstressen, ontzorgen en in onze eigen kracht kunnen zetten! Hoewel? Zijn de motieven voor al deze zogenaamde cursussen echt alleen maar attent en goed bedoeld? En zitten mantelzorgers serieus te wachten op dit soort cursussen?

Ik – als Mantelzorger van de zogenaamde sandwich generatie – zou bijvoorbeeld echt niet weten waar ik de tijd vandaan moet halen om naar zo’n cursus te gaan. Gezin, zorg voor mijn thuiswonende vader met dementie en een eigen bedrijf maken dat de dagen nu al veel te kort zijn en bij geen van deze drie kan ik zo maar even zeggen: ‘Nu even niet’. Daarbij moet ik – net als al die mensen die cursussen voor mantelzorgers organiseren – gewoon werken voor de kost.

Dat brengt me dan meteen op het onderwerp geld verdienen. Of zal ik zeggen: een graantje meepikken van alles wat met mantelzorg te maken heeft. Vreemd, want het in mijn ogen akelige woord ‘mantelzorg’ is dan wel nieuw, maar het fenomeen “zorgen voor een dierbare” is al eeuwen oud. Vroeger wist men niet anders en ontzorgden, ontstressten en hielpen familieleden elkaar om in de eigen kracht te kunnen blijven staan . Mantelzorgen doen we dus met elkaar al honderden jaren. Alleen had het tot voor kort geen naam. Sinds die naam is uitgevonden is zo’n beetje elke zorgprofessional en of instantie in de stress geschoten.. Hoezo?

Ik heb er wel een theorie over. In de huidige participatiesamenleving en het nieuwe zorgstelsel, waarin we nastreven dat onze ouderen zo lang mogelijk thuis blijven wonen , heeft de mantelzorger een sleutelpositie. Van bijvoorbeeld 260.000 mensen met dementie – en dat worden er de komende jaren naar verwachtingen nog veel meer – wordt 70 procent thuis door een of meerdere mantelzorgers verzorgd. Denk je eens in, hoeveel geld daarmee uitgespaard wordt. Alleen al in die hoek! Dat is echt mega veel!

Vandaar natuurlijk al die cursussen om ons overeind te houden. Want stel je eens voor wat er gebeurt als wij, de mantelzorgers, een voor een omvallen.. Dan heeft de samenleving pas echt een probleem! Dat begrijp ik nu wel – en de bedenkers van de cursussen met mij. Ik vraag me alleen wel af, hebben zij mantelzorgers geraadpleegd toen ze de cursus vorm gingen geven? Of maakten ze dezelfde fout als de politiek, beleidsmakers en zorgexperts, die niet MET maar OVER mantelzorgers in gesprek gingen…