skip to Main Content
Tussen Mama En Dhr. Alzheimer Staat Verrassend Genoeg….

Tussen Mama en Dhr. Alzheimer Staat Verrassend Genoeg….

Vanavond zat ik even te chatten met Jofanna. Ik ken haar van het stappen van vroeger en we kwamen ook wel eens bij elkaar over de vloer, maar de vriendschap verwaterde. We zagen elkaar later via social media, maar ik was verhuisd naar de andere kant van het land en ook toen verwaterde het weer.

Aan het begin van dit jaar kwamen we elkaar weer tegen. Mijn moeder was sinds 2 maanden opgenomen in een verzorgingshuis en we stonden samen een sigaretje te roken toen Jofanna naar buiten kwam lopen. Verbaasd keken zij en ik elkaar aan, “Wat doe jij hier?” Jofanna vertelde dat ze er werkte en stelde mij dezelfde vraag. Ik wees naar mijn moeder en vertelde dat ik op bezoek was. Jofanna herkende mijn moeder direct, maar andersom niet meer. Schrok Jofanna van ons, want ja, in die branche kom je natuurlijk liever niet bekenden tegen. Toch was ik zo opgelucht dat ik haar daar zag! Mijn moeder had haar vroeger graag gemogen, want als er 1 iemand geen blad voor de mond nam en over een flinke dosis humor beschikte, dan was dat Jofanna en dat waardeerde mijn moeder enorm. Het voelde alsof het zo moest zijn.

Ik besef heel trouwens erg goed dat ik hiermee ontzettend veel geluk heb. Zoals ik schreef, ik woon aan de andere kant van het land en wat is het dan heerlijk als er een vriendin is die er werkt en die eens even een oogje in het zeil houdt. Neem de keer dat ik geopereerd was aan mijn voet en niet naar mama kon. Met de regelmaat kwam er een appje met een selfie van hen samen om me zo te steunen. De keer dat Jofanna en ik naar hetzelfde festival gingen, dat was ook geweldig. We zagen elkaar daar en ze zei dat ze iets voor me had. Ze had mijn moeder gefilmd en de videoboodschap was dat we heel veel plezier moesten hebben en een dikke kus. Of nu het niet zo goed gaat met mijn gezondheid en ik weer aan huis gekluisterd ben. Jofanna werkt niet op de afdeling van mama, maar gaat even iets vaker langs, legt haar uit wat er met me is en stuurt mij weer een berichtje.

Dat mijn moeder vertrouwd is met Jofanna bleek vanavond tijdens de chat wel. Mijn ouders zijn gescheiden na zo’n 30 jaar huwelijk. De scheiding was heftig te noemen. Vijf jaar geleden werd mijn vader ziek van kanker. Mijn moeder had hem graag nog eens gesproken, maar hij zei dat hij wilde dat ze hem zo zou onthouden zoals hij was. Vlak na zijn dood belde mama me eens op. Ze had van papa gedroomd. Hij had haar zijn nieuwe woning laten zien en het had over de ‘prakhosmukachka’ en mijn moeder wist dat hij de stofzuiger bedoelde. Mijn vader was namelijk Bulgaars en mijn moeder sprak het woord zo uit, terwijl ze nooit een letter Bulgaars had gesproken. Mijn moeder was onzeker, want wat moest dit voorstellen? Meteen stelde ik haar gerust, hij had haar zijn nieuwe huis laten zien en ze was dus welkom. De stofzuiger stond symbool voor schoonmaken. Hij had haar dus vergeven en schoon schip gemaakt. Ze was opgelucht geweest.

Dan kwam nu de chat met Jofanna, en die wist dit bovenstaande niet. Ze schreef;‘Je moeder zegt dan wel eens dat ik mee moet komen. Als we dan even op haar kamer zijn verteld ze vaak dat Peter er was. Dan reageer ik vaak dat het fijn is dat hij zijn schildersspullen heeft opgeruimd (mijn vader was kunstschilder, vandaar). Daar moet ze dan om lachen.’

Ik haakte in, want mijn moeder die mijn vader bij zijn Nederlandse naam noemde dat gebeurde nooit en dus vroeg ik voorzichtig of mijn moeder niet een andere Peter bedoelde uit onze familie. Nee dat deed ze niet, en Jofanna ging verder:

‘Ze zei namelijk zelf, “Ik noem hem trouwens hier Peter, maar zo noemde ik hem nooit! Ik noemde hem altijd bij zijn Bulgaarse naam. Maar goed, dan weten ze hier niet over wie ik het heb en dan vinden ze me raar.” Ik heb je moeder trouwens laatst eens gevraagd of ze ook wel eens naar hem toe ging. Haar antwoord was opvallend te noemen, want ze zei, “NEE! Hij is nog niet zo ver, maar als hij is, klaar komt hij me halen.” Ik vind het een mooie gedachte, maar ik moest toch even slikken.’

Ik staar naar mijn beeldscherm. Whauw! Ik slikte ook een paar keer. Toch voel ik een enorme opluchting. Wetende dat mijn vader bij haar is. Na alles wat gebeurt is en hij is bij haar. Het voelt rustgevend. Het voelt als dat in de holle tussenruimte tussen mama’s werkelijke wereld en dhr. Alzheimer papa staat om mama op te vangen, te begeleiden en te helpen waar hij kan.

Ik was al dankbaar dat Jofanna daar bleek te werken, maar nu weet ik wie een handje geholpen heeft! Ik kijk naar de foto van papa en bedank hem. Hij knikt terug, maar moet weer weg, om weer een beetje kleur in mama’s leven te brengen op de manier zoals die nu is.

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X