Uit onze mailbox: Hoe lang ga je door met je vader alleen thuis te laten wonen?

Het is vrijdag middag, tijd om het programma voor te bereiden voor mijn vader waar ik al 1,5 jaar om het andere weekend mantelzorg voor verleen. Mijn vader is 93 en woont nog zelfstandig in een aanleunwoning met een WMO/PGB waar je u tegen zegt. Mijn zus en ik hebben elk weekend de taak op ons genomen, de rest van de week is volgetimmerd met hulpverleners zodat hij maar gezellig thuis en buiten kan zijn. Vader is een buitenmens en de deur staat eigenlijk altijd open, frisse lucht en bomen zijn heel belangrijk voor hem.

Het is vrijdag middag en het eten voor het weekend neem ik door, maak afspraak met mij zus die zaterdag komt eten en doe de inkopen. Zaterdag stap ik dan zo rond 12.00 uur bij hem binnen , het hele circus begint. van 12.00 uur tot zondag 20.00 ben ik nonstop voor hem bezig met alleen van 16.00 tot 17.00 eventjes voor mijzelf, dan ga ik op bed liggen in de logeerkamer en val in slaap.

Het weekend staat in het teken van samen eten, boodschappen doen, koken , de administratie en kijken of er afspraken gemaakt moeten worden, verjaardagen kaarten sturen en dan weer de deur uit voor in het bos wandelen. Op zondag maken we altijd stipt van 10.00 tot 13.00 of korter een uitje in de wijde omgeving van de Achterhoek waar hij nu woont, prachtig is het daar en meestal zoeken we bomen op, daar houd hij van, oude bomen die hij dan aanraakt en voelt.

De progresieve dementie die vader heeft uit zich elke keer meer als ik hem bezoek, elke keer is er weer iets vreemds wat me opvalt, het stopt nooit maar wordt steeds erger.

De laatste tijd is ook zijn lange termijn geheugen heel snel aan het afnemen, namen en plekken herkent hij niet meer, het is ook maar beter om er maar niet naar te vragen, dat geeft maar onrust.

De onrust neemt ook toe, hij windt zich gauw op als hij het niet begrijpt en kan dan schreeuwen, iets waar ik niet tegen kan , ook mijn zus niet, die holt dan gauw weg en roept dat hij gauw naar een verpleeg tehuis moet, iets wat ik mijn vader eigenlijk niet aan wil doen, maar waar we beide van weten dat het zal gaan gebeuren.

Hoe lang ga je door met je vader alleen thuis te laten wonen en wanneer komt het punt om hem op te laten nemen, hij is zich er degen van bewust wat dit betekent en voelt zich soms zo moedeloos en verdrietig. Een huilende vader die zich verzet tegen opnamen in een “Last resort” ik heb het er vaak met hem over gehad de laatset 2 jaar, hij zegt dan dat ie dan liever dood wil, of iets van ,”daar kom ik nooit meer uit”

Mijn vader is een man die zich zijn hele leven heeft verzet tegen onrecht en voor persoonlijke vrijdheid is, hij heeft zoveel onrecht al overleefd, 2 oorlogen meegemaakt , in het verzet gezten en tot het laatst voor mijn moeder heeft gezorgd, wat hem eigenlijk zelf dse das heeft omgedaan, met een Tia is hij een jaar voor haar dood opgenomen geweest en zich wonderbaarlijk terug gevochten om zelfstandig te kunnen zijn .

Hij heeft weer leren praten, lopen en schrijven, ongelooflijk.

Morgen ochtend om 10.00 op pad om dan na 2 uur rijden er te zijn, zondag om 20.00 weer richting huis en 22.00 weer binnen. De maandag lig ik plat , uit, alles is uit, ik heb dan geen puf meer en het weekend begint dan eigenlijk voor mij.

Met hulp van zijn PGB hebben we zo`n 20 hulpverleners kunnen regelen per week. 2x dagbesteding op een zorgboerderij, 3x per week een dame die met hem gaat boodschappen doen, koken en mee eten.

1x per week fysio en met iemand wandelen, naar de markt.

en elke maand de kapper, pedicuur en nog iets. Daarnaast 3x daags de thuiszorg dames voor aankleden, avondbrood , medicijnen en naar bed helpen.

De kosten schijnen minder te zijn dan in een verpleegtehuis waar er dus ook minder persoonlijke aandacht is voor de bewoners, vandaar dat we voor deze constructie gekozen hebben, maar voor hoe lang? We hopen soms dat mijn vader voor dat hij word opgenomen, gewoon het loodje legt, dat vind hij zelf eigenlijk ook.

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.

De naam van deze persoon is bekend bij de redactie

marjolijnbruurs

Marjolijn Bruurs is sociaal ondernemer, voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk en initiatiefnemer van Mantelzorgelijk.nl. Als ervaringsdeskundige en mantelzorgactivist maakt zij zichtbaar waar beleid en praktijk uit elkaar lopen en wat dat betekent voor mantelzorgers. Ze zet zich in voor structurele verandering, spreekt zich uit waar systemen tekortschieten en pleit voor beleid waarin de grenzen, bestaanszekerheid en stem van mantelzorgers daadwerkelijk leidend zijn.