Loslaten

Bram is al lang geen puber meer, maar een man. Een man die we moeten loslaten. Moeilijk genoeg, zeker als je weet dat de zorg er nog steeds niet klaar voor is om hem iets moois te bieden. Maar loslaten is ook iets waar alle ouders van dromen en huiveren tegelijk. Puberzaken zijn bij Bram nooit echt een issue geweest, maar loslaten wel.

Langzaam leren ze uitvliegen

Kinderen van 12 gaan naar de middelbare school. Rond hun zeventiende zijn ze klaar. Soms willen ze nog een niveau hoger, maar daarna is het echt tijd om een studie te kiezen. Thuis blijven wonen is gezien de huurprijzen helemaal niet gek, maar uiteindelijk willen ze op zichzelf wonen of met een stel vrienden in een studenten huis. Veel vriendinnen hebben het er over, “het empty nest syndrome”. Er verandert opeens zoveel. Het is spannend, emotioneel, leuk, stil en dood eng tegelijk.

Sommigen realiseren zich opeens wat ze zeggen en zijn bang me gekwetst te hebben. Toch begrijp ik heus waar ze het over hebben. Bram is zich niet aan het losweken, wil niet ‘uit’ en heeft geen vriendinnetje. Hij komt ook nooit dronken thuis of doet iets ontzettends stoms. Maar ondanks dat Bram natuurlijk niet mee doet, weet ik beter dan al die vrouwen zich dat realiseren, wat ze bedoelen. Bram en ik zitten ook in een nieuwe fase en ook hier lijkt alles opeens anders.

Anders maar ook weer niet

Nee, niet hij, maar ik! Ik ben me aan het losweken, ik wil ‘er uit’. Ik wil op pad en de wereld die al zo lang veel te klein voor me is, weer in trekken. Ik weet dat dit niet kan, maar juist dat maakt het zo vreselijk beklemmend. In mijn hoofd ben ik al eindeloos bezig met het hoe, het waarom en vooral het hoe dan wel?

Deze gedachten spoken al een tijdje in mijn hoofd. Eigenlijk vanaf het moment dat ik moest toegeven dat ik Bram niet meer kan tillen of op schoot kan nemen voor een knuffel. Los van het feit dat hij daar helemaal geen behoefte aan lijkt te hebben, merk ik dat het fysiek ook voor hem echt onmogelijk is geworden. En aan de andere kant, moet ik tot mijn schande ook bekennen dat het eeuwige getrut met aankleden, luiers verschonen, slabbers omdoen, flesjes geven, hapjes voeren, pillen uitzetten, plekjes controleren, tandenpoetsen, alles, m’n neus uitkomen.

Ik wil ook graag loslaten. Ik droom en huiver tegelijk. Net als al die andere moeders bang voor de stilte, maar anders…

*Foto van Diewertje Bravenboer