Lieve trouwe Ajax-fan!

Vorige maand werd Bas achtenzeventig jaar!

Met hem vierden wij zijn verjaardag in kleine kring, in het Trefpunt van zijn ‘woonhuis’, en moedigden deze grootste Ajax-fan allertijden volop aan door hem nieuwe Ajax-attributen cadeau te geven.

Wij zagen deze geboren en getogen Amsterdammer na maanden, na een lang pijnlijk ziekteproces, met als gevolg een dreigende depressie, voor het eerst weer voluit lachen.

Hij wilde wel op de foto als gezellige herinnering aan deze middag.

Dit jaar konden mijn man en ik zijn verjaardag niet bij ons thuis vieren, omdat zijn nieuwe elektrische rolstoel te breed is en niet door onze deuren past. Jammer, want hij had zich zo op de viering ervan bij ons, nog een van zijn weinige uurtjes uit, verheugd.

Vorige jaren kon hij nog, met ondersteuning van mijn man, een paar passen lopen, vanuit zijn scootmobiel naar een stoel in onze woonkamer.

Dit kan Bas nooit meer. Zijn onderbeen is drie maanden geleden geamputeerd; zijn voervoet aan zijn andere been was een paar jaar geleden al geamputeerd.

Bas heeft diabetes mellitus, hij is sinds een paar jaar insulineafhankelijk. Daarvoor kreeg hij nog tabletten, maar deze waren niet meer doeltreffend.

Vanwege zijn mindere begaafdheid lukt het zorgverleners en ons niet om hem te controleren, te betuttelen en/of te bevelen wat hij wel of niet zou mogen eten en drinken. Hij was vaak dagdelen weg, dan reed hij op zijn scootmobiel zelf naar de supermarkt om veel lekkers in te slaan, en hij at en dronk in de stad of op het voetbalveld van zijn favoriete club in Rivierenland veel ongezonde dingen, bijvoorbeeld pannenkoek met stroop en slagroom, gevulde koeken, huzarenslaatjes, Cola en Fanta (geen zero, ongeveer vier op een dag), want hij lust geen water.

Bas zal en wil nooit begrijpen dat hij beter niet het winkeltje van het zorgcentrum waar hij woont ‘leeg’ kan kopen… Hij heeft notabene een vrijwilliger bereid gevonden om voor hem lekkere boodschapjes in de supermarkt te kopen, omdat wij dit niet willen doen.

De Wet zorg en dwang maakt dat wij Bas niet aan banden kunnen leggen, omdat hij voldoende wilsbekwaam is. Eerlijk gezegd, willen wij hem ook helemaal niet in zijn vrijheid beperken. Maar hoe reageert zijn lichaam nu verder op zijn goeden-leve-gedrag?!

Eigenlijk stond Bas nooit open voor gezonde adviezen, ook niet toen zijn ouders en zus nog leefden en wij zijn ‘gewoon’ gestopt om deze lieve neef alsmaar proberen op te voeden.

Zijn arts-specialisten en wondverpleegkundigen zeggen tijdens behandelingen en controles in het ziekenhuis, weliswaar met een voorzichtige knipoog naar mijn man: “Bas is Bas.”