Het lieve briefje #mimakkersophie #dementie

Het lieve briefje
Langzaam wordt ook meneer Constantin wakker in de volle huiskamer. Hij heeft iets in zijn hand waarvan hij niet goed weet wat hij er mee moet. miMakker Sophie, die inmiddels naast hem is komen zitten, bekijkt het samen met meneer en zegt er iets over. “U hebt een vertrouwde stem”, merkt hij op. Wanneer hij het voorwerp in zijn borstzakje wil doen, ontdekt hij hier een briefje. Zorgvuldig pakt hij het vast en leest het hardop voor.
Sophie luistert aandachtig en zegt dan: “Er staat ook nog wat boven, er staat lieve Bernard! Oh, eh, nu heb ik zomaar lieve Bernard gezegd. Mag dat wel?” stottert ze. Meneer krijgt tranen in zijn ogen en zegt: “Jazeker mag dat, lieve….?” En hij kijkt haar vragend aan. “Sophie”, vult ze hem aan. “Lieve Sophie, ik ben er door geraakt”, zegt meneer ontroerd. Ze zijn er allebei even stil van tot Sophie spontaan vraagt: “Ik zou u graag een kus geven, mag dat?” Meneer kijkt haar aan en zegt: “Ja hoor, u mag dat.” En nog meer tranen van ontroering verschijnen in zijn ogen, wanneer Sophie hem de kus geeft.
“Mag ik het opschrijven?” vraagt meneer. Even is er verwarring want waar vinden ze zo snel een pen. Maar met een pen van de attente verzorgster en de ukelele koffer als tafel op zijn schoot, schrijft hij traag, maar met zorg achter op het briefje:
“Lieve Sophie.” Bij de o stopt hij even en vraagt of het met ph is. Sophie knikt. “Sophie met ph komt uit het Grieks en betekent wijsheid, weet u dat?” zegt hij en voorzichtig schrijft hij verder: “Ik wens u een hele fijne dag.” Waarop Sophie met ontroering in haar stem zegt: “Oh, nu ben ik ook geraakt. Ik wens u precies hetzelfde.” Ze moeten er beide met tranen in hun ogen om lachen. Dankbaar neemt Sophie afscheid.
Dankbaar ben ook ik, Gerja, dat ik dit mijn werk mag noemen en dat ik steeds weer bijzondere mensen ontmoet. Mensen die mij laten voelen wat echt contact is. Een mens zoals meneer Constantin.
Gerja