Lichtpuntjes

Lichtpuntjes

Alweer bijna op de helft van december.. De kerstlampjes zie ik hier en daar alweer voor de ramen hangen. Ik schenk nog een kopje thee in en kijk naar mijn moeder, die stil voor zich uit staart. Sinds haar zware hartinfarct lijkt het soms of ze helemaal afwezig is, ook al zit ze recht tegenover me. Dit heeft te maken met de schade in haar hersenen die ze eraan over heeft gehouden, zo heeft de arts mij toen uitgelegd.

De feestdagen komen eraan

Ik voel mij sinds het hele gebeuren altijd een beetje somber in deze tijd van het jaar. Kerst zou óók voor mij warm en gezellig moeten zijn, maar ik ben vooral bezig met wat zij wel of niet aankan. Ik merk dat ik mezelf steeds meer afsluit. Iedereen lijkt straks feest te vieren, en ik? Ik zorg. Mij geven deze dagen nu alleen maar meer stress.

Vandaag kwam de kerstversiering van zolder, maar mijn enthousiasme is ver te zoeken. Ik rommel door de doos, haal een oude sneeuwbol tevoorschijn en begin het te schudden. Jullie kennen ze ook nog wel denk ik. Witte vlokjes dwarrelen rond het miniatuurhuisje. Mijn moeder kijkt op en lacht.

“Die hadden we vroeger ook, jij wilde altijd dat de sneeuw maar bleef vallen.” Ik slik, heel even voelt het weer zoals vroeger. Haar lach doet iets met me. Ik leg de bol in haar hand en vraag haar om samen de boom te versieren. Ze knikt, en terwijl we samen de boom versieren, voel ik mij opeens een stuk lichter worden. Misschien zijn het de kleine lichtpuntjes, haar glimlach, die dit jaar toch iets moois kunnen brengen. Misschien is dat genoeg. Misschien is dat precies waar Kerst om draait.

Ik ben nog niet zo lang op de site van Mantelzorgelijk en heb hem ingezonden als een geluksmoment, hoop dat jullie begrijpen waarom. Fijne dagen alvast voor jullie allemaal, warme groet van Nelia