Dat moment dat je telefoon eindelijk gaat.

Je ziet de naam van een vriendin op je scherm.

Even denk je: ze belt voor mij.

Om te vragen hoe het gaat.
Of je nog een beetje overeind blijft.
Of je misschien gewoon even wilt praten over iets anders dan zorg.

Je neemt op.

“Hoe gaat het met je moeder?”

Natuurlijk.

Je vertelt hoe de nacht was.
Wat de arts zei.
Welke afspraak er nog staat.

Aan het einde zegt ze:

“Nou, sterkte hè.”

En ze hangt op.

Je legt je telefoon neer.

Er is niets verkeerds gezegd.
Ze belde zelfs uit belangstelling.

En toch voel je je ineens ontzettend alleen.

Omdat iedereen wil weten hoe het gaat met degene voor wie je zorgt.
Maar bijna niemand meer vraagt hoe het met jóu gaat.

Dat moment.

Dat is óók eenzaamheid.