Je lacht niet meer naar de fotograaf #alzheimer

Begin januari kwam de fotograaf weer. “Weer” omdat ze enkele maanden eerder al was geweest, maar haar pc was gecrashed en ze moest opnieuw de foto’s maken. Dit keer voor een artikel over gastarbeiders en hoe zij hun oudedag doorbrengen. Ze vroeg of we zo gewoon mogelijk wilden doen. Maar wat een verschil met enkele maanden geleden!

Ja, het kan nog slechter gaan
Het gaat hard achteruit sinds december. Je lacht minder, je bent (nog) stiller, je bent op een heel andere planeet. Ik was dus erg benieuwd hoe je op haar zou reageren. Je wordt altijd zo blij als er een fotograaf komt. Niet dit keer. Waar ik bang voor was komt uit. Je zit aan tafel, net klaar met de lunch en gelijk zie ik hoe je pet ervoor staat. Je kijkt me niet aan, ik krijg geen contact. De verzorgster zegt: “hij is vandaag vrolijk hoor”, niet tegen mij. Je weigert op te staan, wat ik ook probeer en zeg. “Ga jij maar met dat meisje mee”. Ik ga naar je kamer om je jas en schoenen te halen (sinds je incontinent bent en we wekelijks schoenen hebben moeten weggooien, draag je pantoffels. Je verzorgster en de fotografe proberen ook vanalles. Met moeite ga je mee.

Naar de kapper. Waar we altijd heen gaan. Op je oude adres bij het Erasmusplein, waar je verdwaald was geraakt, die jou geld leende als je erom vroeg. Wat we heel snel hebben teruggedraaid, want met dat geld had je kaartjes gekocht en was met de bus naar Delft gegaan. Het lijkt wel eeuwen geleden. Maar als ik daaraan denk, wat was je toen nog goed. Maar ja, dat wisten we toen nog niet……..

Je herkent niks meer
De kapper die je aanraakt, je vindt het fijn, een lekkere scheerbeurt, een kort koppie. Contact komt er niet. Je kijkt soms wel naar de fotografe, een lege blik. Ik geniet op mijn manier van de stilte die jij brengt, het werkt rustgevend en laat de fotografe haar ding doen. We steken over naar de Turkse supermarkt. Je haalde er altijd gezond belegde puntjes en lekker fruit. De Turkse eigenaresse begroet je vriendelijk. Je groet terug, maar niks, geen herkenning. Je wilt ook niks, wat vreemd is “koop jij maar wat”. Ik koop taart om te vieren dat we deze missie toch volbracht hebben en eet het met de fotografe op als we terug zijn. Stil reden we terug. Een groot verschil met het plezier en contact wat er de vorige keer was. Ik vergeet je rollator en ren terug naar de auto en vraag de fotografe of ze jou wil ondersteunen en maak deze foto.

De rouw en het afscheid sloopt me ongemerkt en ik vraag me af wat ik nog kan doen voor jou. Je bent hier, maar je bent ook al daar………..