‘Even samen weg uit de zorg’

Het stond al dagen in de agenda.
Niet groot. Niet ingewikkeld.
Gewoon: “even naar buiten”.

Geen ziekenhuis. Geen afspraak.
Geen lijstje.

Gewoon samen.

Het kostte meer voorbereiding dan je zou denken.
Medicijnen mee. Jas. Rolstoel.
Check, dubbelcheck, nog een keer check.

En toch twijfelde ik nog toen we de deur uitgingen.
Is dit handig? Is dit verstandig?
Maar hij keek me aan en zei:
“Gaan we nou?”

We gingen.

Niet ver.
Gewoon naar het park om de hoek.
Een bankje, een beetje zon, mensen die langs liepen.

We zeiden eerst niks.
Dat hoeft ook niet meer.

Na een tijdje wees hij naar een hond die voorbij rende.
“Die lijkt op die van vroeger.”

En ineens zaten we daar.
Niet als mantelzorger en patiënt.
Maar gewoon weer even samen.

We haalden een ijsje.
Het smolt sneller dan we konden eten.
We moesten er allebei om lachen.

En op de terugweg zei hij:
“Dit moeten we vaker doen.”

Dat soort momenten zijn klein.
Ze lossen niks op.
Ze maken de zorg niet lichter, de dagen niet korter.

Maar ze geven wel lucht.

Even geen schema’s.
Geen zorgen die vooruitlopen op morgen.
Alleen dat ene uur waarin je weer voelt:
we zijn er nog.

Samen.