De wereld van meneer Alzheimer: Kerstkaart en kerstherinneringen

Voor mijn lieve moeder,

Wat ben je toch een geweldige moeder! Ik herinner me zoveel mooie momenten, onze eigen tradities. De geur van thuis. Ik besef hoe bevoorrecht ik ben. Hoe kostbaar het is, een moeder te hebben zoals jij. Daarom wil ik je zeggen dat ik dankbaar ben, voor je steun, je onvoorwaardelijke liefde en dat je er altijd bent. Mama, ik hou van je. Je bent de allerbeste moeder die een kind zich maar kan wensen.

Deze tekst staat op de kerstkaart die ik bij mam op de kamer heb gezet. Zelf heb ik er bijgezet “Hoewel je geheugen je in de steek laat, heb ik herinneringen genoeg voor ons samen. We blijven herinneringen maken.”

Kerst was bij ons thuis nooit een feest van familie. Wel met ons eigen gezin samen fonduen of iets bijzonders eten, maar geen groot familiefestijn met opa’s en oma’s, ooms en tantes en neven en nichten. Daarvoor woonden we te ver weg van de familie. Toen mijn broer en ik een relatie kregen, probeerden we wel altijd één van de kerstdagen bij elkaar te komen, gezellig met zijn zessen bij paps en mams thuis. Er werd dan vaak heel uitgebreid gekookt en nieuwe gerechten werden uitgeprobeerd. We genoten van het eten en van elkaar. Toen er kleinkinderen kwamen en we ook niet meer bij elkaar in dezelfde stad woonden, veranderde die kersttraditie. Mijn vader was altijd erg nuchter in dit soort dingen, we waren welkom, maar het was geen verplichting. En zo verdween het samen kerstfeest vieren.

Inmiddels zijn we hier in huis een nieuwe traditie gestart, met dank aan onze dochter. Zij wilde graag kerst vieren met haar ouders, haar broer, haar vriend en zijn ouders maar dat ging in hun appartement nooit passen. “Mam, mag het dan bij jullie?” En zo ontstond in 2017 een nieuwe traditie, één van de kerstdagen vanaf een uur of drie gaat ons huis open en genieten we van het samenzijn, we gourmetten ons dik en genieten van het eten en het samenzijn. We lachen om de kleine steken onderwater tussen broer en zus en inmiddels doet onze schoonzoon gezellig mee. Het is een prachtig trio! het is een ongedwongen avond samen zijn en herinneringen maken.

Bij mam in het woonzorgcentrum is het inmiddels ook een traditie om in de week voor kerst met de bewoners en één familielid een uitgebreide kerstmaaltijd te nuttigen in het Dorpshuis, op steenworp afstand van het woonzorgcentrum. De avond wordt feestelijk omlijst met gezang en heerlijk eten. Het is altijd een fijne avond, even iets anders dan het gewone. Maar helaas word je op zo’n avond ook elk jaar weer geconfronteerd met de snelheid waarmee meneer Alzheimer soms kan toeslaan. Waar mam het eerste jaar nog lopend aan mijn arm naar het Dorpshuis liep en een paar regels meezong met het koor en nog zelfstandig at, gaat ze nu in een rolstoel naar het Dorpshuis, lijkt ze nog wel te genieten van de zang maar kan ze niet meer zelfstandig eten. Maar toch, ook op zo’n avond maak ik weer herinneringen en probeer ik dingen vast te leggen, foto’s te maken. Ik maak herinneringen voor mezelf en voor onze kinderen. Mams herinneringen zijn in laatjes verdwenen en die blijven vaak op slot. Ik hoop dat mijn herinneringen aan haar en onze kerst levend blijven door ze te vast te leggen en te delen.