Jonge mantelzorgers verplegen eigen moeder broertjes en zusjes

We zijn er ons niet van bewust. Eén op de tien jongeren is mantelzorger. Jongeren die niet ‘verzorgd worden’ maar ‘moeten’ verzorgen. Kinderen die hun eigen vrijheid en leven opzijzetten om voor iemand anders in het gezin te zorgen. Soms kort, vaak langdurig. Soms omdat ze niet anders willen, vaak omdat het niet anders kan. Je kunt ze als held zien, vanwege hun toewijding en gevoel voor verantwoordelijk. Maar je moet niet vergeten ze ook heel veel missen. Veel dingen niet kunnen doen die voor andere jongeren vanzelfsprekend zijn.

Meer dan een half miljoen kinderen dragen zorg

De cijfers zijn hoog. 600.000 tot 800.000 kinderen groeien op in een gezin waar een of meerdere personen langdurige zorg nodig heeft. Een daarvan is Viroen. Hij begon op zijn 17de voor zijn moeder te zorgen die vier herseninfarcten gehad heeft. Ze is compleet verlamd. Viroens volledige leven is gecentreerd rond de zorg om zijn moeder. Vijf tot acht uur per dag is hij hiermee bezig. Leuke dingen doen of verkering krijgen daar heeft Viroen geen tijd voor. Naast zijn studie heeft hij eigenlijk alleen ruimte voor haar. Externe hulp, thuiszorg is duur en wat onpersoonlijker en daarbij wil zijn moeder graag dat de hulp uit haar eigen gezin komt. Ze is er dan ook zichtbaar erg dankbaar voor. Viroen ziet deze zorgtaak niet als belastend, hij doet het graag. “Wat niet wil zeggen dat het soms erg zwaar is, regelmatig te zwaar.”