skip to Main Content
Je Omgeving (Rekening Houden Met Elkaar)

Je Omgeving (Rekening houden Met Elkaar)

Even een ander hoofdstuk. Ik liep er pas echt flink tegenaan toen mama al in de derde fase zat qua haar ziekte. Dat ik het in de blog over alle fases heb getrokken is omdat ik van mezelf wel weet dat ik er meteen al mee te maken kreeg, maar mijn mond nog dicht hield. Mijn omgeving bedoelde het niet zo bot en wilde me troosten dacht ik dan maar. Toch kwamen sommige dingen hard bij me aan en dat maakte dat ik anderen op afstand ging houden. Mijn ding dus. Daarom besloot ik om eerlijk in mijn gevoelens te zijn als iemand iets zei dat bij mij kwetsend overkwam.
Je zult het vast herkennen. Iemand vraagt hoe het met je dierbare gaat en je begint te vertellen. Het is mens-eigen om te reageren, want het is best wel bot als iemand zijn/haar verhaal doet en de ander reageert niet of diegene draait meteen het onderwerp weg.

Van mensen die lijden aan welke vorm van dementie is het algemeen bekend dat ze zich eenzamer beginnen te voelen. Toch heb ik die ervaring als mantelzorger net zo goed. Ik kon er van balen als iemand, die van mijn situatie weet, niet even belangstellend naar mama vroeg. Vaak bracht ik het dan zelf wel ter sprake.

Wat een bekende is is dat men vraagt hoe het met je gaat en jij zegt dat je het allemaal moeilijk vindt met de ziekte van je dierbare. Sommigen bedoelden dat niet en draaiden het onderwerp weg met een uitspraak, ‘Triest hoor.’ Waarbij de punt aan het einde van de zin sterk naar voren werd gebracht. Of er werd gezegd, ‘Vreselijk, maar ik bedoelde eigenlijk alleen hoe het JOU gaat.’ Als ik dan zei dat dit een belangrijk onderdeel van mijn tegenwoordige leven was en het veel stress met zich meebracht, dan werd er wel eens gezegd, ‘Begrijp ik.’ en daar was die punt weer en dus het onderwerp klaar. Sommige mensen vragen tegenwoordig om die reden niet meer aan me hoe het met me gaat. Die mensen ben ik op afstand gaan houden.

Zoals ik zei, sommige opmerkingen kunnen ook hard aankomen. Opmerkingen als, ‘Ja je weet het, het wordt steeds erger.’ Dan wilde ik wel uitschreeuwen, ‘Bedankt voor het herinneren, maar wees gerust, het is me bekend!’ De opmerking: ‘Ach zo zielig voor haar,’ vond ik ook niet leuk. Niemand wil dat zijn/haar dierbare als “zielig” wordt bestempeld, ik ook niet als het om mama gaat. De opmerking, ‘Ja, je houdt het niet tegen,’ daarvan kreeg ik ook kromme tenen. Ik wist dat, ik zag, hoorde en voelde dat iedere keer als ik bij mama was. Alsjeblieft zeg, het is een gevoelig iets bij me, haal dat toch niet open.

Uiteindelijk begon ik eens na te denken over de opmerkingen van anderen. Hoe zou ik reageren als de situatie andersom zou zijn geweest? Een realistisch antwoord kon er niet meer op geven. Ik zat al in de situatie en ik wist dus goed wat ik liever zou willen. Toch, toen ik erover nadacht kwam het wel in me op dat anderen het echt niet bot bedoelen of je pijn willen doen. Het is mens-eigen dat we een leuke tijd met elkaar willen hebben en je de ander liever lachend ziet. Helemaal bij dingen waar meer mensen bij betrokken zijn zoals een verjaardag.

Om het voor mezelf gemakkelijker te maken bedenk tegenwoordig ik vooraf al wat ik wil vertellen en wat niet. Nu heb ik makkelijk praten, want ik heb mijn blog en hier schrijf ik over van alles. Ik heb wel eens verwezen naar mijn blogs en gezegd dat ik er even niet over wilde praten, omdat ik bij voorbeeld op dat moment iets heftigs had meegemaakt en ik me emotioneler voelde. Voor mij is dit een voordeel.

Overigens maak ik ook dankbaar gebruik van Facebook. Als ik naar mama ga dan zet ik dat op mijn Facebook. Ik heb wel de keus gemaakt om het in een bepaalde groep te plaatsen, niet iedereen kan die berichten zien. Waarom ik dat een voordeel vind is omdat wanneer ik eens iets heftigs heb meegemaakt, ik dat op de terugweg in de trein ook kort op mijn Facebook zet en dan vrijwel meteen reacties krijg van anderen. Dan ben ik dankbaar, blij met de steun en lieve woorden die ik dan even heel goed kan gebruiken.

Inmiddels slik ik ook alle opmerkingen niet meer als goed bedoeld, als ze me echt raken. Nee, ik laat open en eerlijk zien en horen wat het met me doet. Op een rustige manier. Vaak begin ik met, ‘Je zal het goed bedoelen, maar wat je zei raakt me.’ Daarna leg ik uit waarom en hoe ik het liever zou hebben. Het is echt niet zo dat anderen medelijden met me moeten hebben, maar voor mezelf moet ik de angel eruit halen om mijn stress niet onnodig omhoog te brengen. Ik heb een hekel aan egoïsme, maar voor jezelf kiezen is echt niet egoïstisch.

Krijg ik nu de vraag hoe het met mama gaat, dan zeg ik, ‘Ze gaat achteruit, maar zo is deze ziekte nu eenmaal.’ Dat laatste zeg ik expres liever zelf dan dat ik het als antwoord krijg. Ook de opmerking dat mama zielig is tackel ik op voorhand door iets te zeggen als, ‘Ik vind het zo erg voor haar, ze is en blijft mijn mama.’ Ik gebruik expres het woord mama in plaats van moeder, puur omdat het warmer overkomt en ik mijn gevoel toon. Je vrienden en familie hebben het goed met je voor moet je weten, niemand wil je bewust pijn doen. Tussen de zinnen door stel ik me dus expres kwetsbaar op. Op de vraag hoe het met me gaat, begin ik nu dat de Alzheimer van mama me wel eens zwaar valt, maar gezien die omstandigheden het goed met mij gaat.

Wat ik zelf niet heb meegemaakt, maar van anderen wel eens gehoord heb, is dat de omgeving iemand niet meer uitnodigde voor een verjaardag of iets dergelijks, als de partner of een andere dierbare, aan dementie leed. Ik heb het wel eens gevraagd zo hier in daar in mijn omgeving. Zou men me uitnodigen als ze wisten dat ik mijn moeder overal mee naartoe nam. Diegene die het niet zouden doen zeiden dat ze het niet zouden doen omdat ze dachten dat het voor mama te veel prikkels en dus drukte op zou leveren. Anderen gaven aan dat ze mij juist een moment zorder zorg voor mama gunden. Kortom, ze bedoelden het niet verkeerd. Ik heb aangegeven dat ik zelf juist die keus zou willen maken, hoe goed anderen het ook zouden bedoelen. Ik kon me voorstellen dat diegene die dit hadden meegemaakt het bot van hun omgeving had gevonden en het gevoel hadden dat ze werden over geslagen. Dat maakt ook eenzaam.

Het laatste is een voorbeeld, de eerste dingen heb ik zelf meegemaakt. Weet dit, jou omgeving wil je graag gelukkig en tevreden zien. Voor hen is het soms lastig om op jou te reageren en soms weten ze gewoonweg niet wat wat te doen of te zeggen. Mijn advies in deze is dan ook, wees eerlijk en helder. Eens een arm om je heen vragen is geen zwakte. Men doet het liever als ze niets weten te zeggen en er graag voor je willen zijn. Je kunt het voor hen in zekere zin leuk en gemakkelijker maken door te zeggen, ‘Ik wil me even kunnen ontspannen, wil je er even voor me zijn?’ Ga dan een avondje uit, ga gezellig bijpraten of ga van je af praten en laat je troosten. Dat laatste kun je ook vragen aan je familie of vrienden. Een ding, sluit dan wel ontspannen af.

Last but not least, sommige contacten kunnen voorbij gaan. Zoals wel vaker wordt gezegd, in moeilijke tijden leer je je echte vrienden pas kennen. Concentreer je dan liever niet op dat verlies, ook dat zal extra stress meebrengen en dat kun je nu juist beter voorkomen. Je hebt genoeg aan jezelf.

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X