skip to Main Content
Is Het Tijd Voor Een Verzorgingshuis?

Is het tijd voor een verzorgingshuis?

Door Barry J. Jacobs, klinisch psycholoog en gezinstherapeut.

Toen het telefoontje eindelijk kwam stokte mijn adem. Het was de maatschappelijk werker van het verzorgingshuis waar mijn moeder al anderhalf jaar op de wachtlijst stond. De woorden die ik zo lang gevreesd had en waar ik tegelijkertijd op gehoopt had: “We hebben een bed voor je moeder, kan ze morgen verhuizen?”

Ik wist dat het tijd was. In de afgelopen 9 maanden was mijn moeder drie keer opgenomen omdat ze verward was en omdat ze telkens viel en zich verwondde. Het was me duidelijk dat ze in haar eentje in haar appartement niet meer veilig was.

We wilden nooit samenwonen, mijn moeder en ik. Vanwege privacy en omdat we gewoon zo verschillend zijn dat het spanningen zou geven (daarbij komt dat ze nooit de trappen in mijn huis op en af zou kunnen). We schraapten alle centjes bij elkaar zodat we thuishulp konden inhuren voor 7 uur per dag, maar ondanks dat bleven er altijd 17 uren over waarin ongelukken konden gebeuren, die ook daadwerkelijk gebeurden. Ik maakte me altijd zorgen, of ik nou bij haar was, op mijn werk of op de sportschool. Zou de thuishulp wel komen opdagen? (Niet altijd.) Zou mijn moeder ook vallen als de hulp er was? (Ja.) Was ik wel een goeie zoon? (Daar twijfelde ik bij elke val meer aan.)

Een kamer in een faciliteit waar 24 uur per dag toezicht wordt gehouden biedt meer veiligheid maar ook minder vrijheid voor haar en meer schuldgevoel voor mij. Zou mijn moeder denken dat ik haar laat vallen? Gelukkig vatte ze het niet op die manier op. Die avond, toen ik haar vroeg of ze liever naar een verpleeghuis wilde of in haar appartement wilde blijven, koos ze er snel voor om te verhuizen.

Veel mantelzorgers krijgen het benauwd zodra het over plaatsing in een verzorgingshuis gaat. Sommigen zien het als een wanprestatie of dat ze niet hard en lang genoeg hebben geprobeerd om de wens van de ouder te vervullen. De wens om tot het eind thuis te blijven wonen. Anderen zien het als de ultieme liefdevolle en verantwoordelijke daad om de veiligheid van hun ouder te waarborgen. Sommige mensen voelen beide kanten en dit zorgt voor een sterk innerlijk conflict.

Maak geen beloftes die je niet kunt -en niet zou moeten- waarmaken. Ik heb veel mantelzorgers horen zeggen dat een verzorgingshuis geen optie is voor hun ouder. Dat klinkt nobel maar kan ongewenste gevolgen hebben. Als de situatie van de ouder opeens verslechtert, bijvoorbeeld door een gebroken heup of een beroerte, kunnen de artsen in het ziekenhuis erop aandringen dat de ouder naar een verpleeg- of verzorgingshuis gaat. Zo komt de familie plotseling voor het voldongen feit te staan dat de ouder niet meer thuis kan wonen.

Het is jouw taak om de juiste zorg te geven – maar niet altijd in de vorm die de ouder wil. De “juiste zorg op het juiste moment” is altijd iets waarover gediscussieerd kan worden. Het dient echter niet uitsluitend bepaald te worden door de onwrikbare wensen van de ouder, in een situatie die daarentegen elk moment kan veranderen. Een “goed” plan moet nu en in de toekomst aan de behoeftes van de ouder voldoen en houdt tegelijkertijd rekening met de behoeftes en het vermogen van andere familieleden. Als plaatsing in een verzorgingshuis het best aansluit op deze formule, dan is dat de verstandigste keus voor iedereen.

Verwacht een breed scala aan emoties. Toen mijn moeder ermee instemde om naar een verpleeghuis te gaan, voelde ik een intense opluchting gemengd met een loodzwaar schuldgevoel. Ik voelde ook een diep verdriet. Het was vreselijk dat mijn moeder zo was verslechterd dat 24-uurs zorg nodig was. Toen begon ik, net als zij, me zorgen te maken over hoe het eigenlijk zou zijn om in een verzorgingshuis te wonen, wat het inhield. Deze gevoelens waren heel sterk en oncomfortabel, maar normaal.

Het mantelzorgen verandert, maar gaat door. In de afgelopen maanden heeft mijn moeder zich moeten aanpassen aan haar nieuwe woonsituatie, en ik ook. Ik hoef haar niet meer na een val van het tapijt te plukken of met haar bij de eerste hulp te zitten wachten, maar ik zorg dat haar kamer in het verpleeghuis schoon is, ik zie erop toe dat de verpleeghulpen doen wat ze moeten doen en dat mijn moeder redelijk tevreden is. Ik leef nog steeds met dezelfde instelling: zorgen dat mijn moeder een zo vervuld en veilig mogelijk leven kan leiden nu ze ouder is.

http://www.aarp.org

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X