skip to Main Content
Is Er Iemand Ooit Accuut Gestopt? #mantelzorghulpvraag

Is er iemand ooit accuut gestopt? #mantelzorghulpvraag

Mijn vader met dementie zit sinds een half jaar op een gesloten afdeling. Het verpleegtehuis is voorzien van genoeg personeel, het is er goed georganiseerd en men doet er alles aan om mijn vader happy te maken. Dat is hij niet! Hij haat het om bezig gehouden en bewaakt te worden. Noemt het verpleeghuis een gesticht. Hij reageert dat af op mij en doet niets anders meer dan klagen. Vakschreeuwt hij tegen me en scheldt me uit voor alles wat lelijk is. Maar… en dat vind ik het ergste..Hij geeft mij constant de schuld van het feit dat hij in een tehuis zit. En dan slaat hij me zelfs.

Ik ging gemiddeld vier of vijf keer per week – na mijn werk – bij hem op bezoek. Nu hij zo naar doet merk ik dat ik enorm tegen de bezoekjes op zie. Eerst ging ik nog drie keer, toen twee keer en de afgelopen twee weken ben ik zelfs helemaal niet gegaan. Ik kan het gewoonweg niet meer opbrengen.

Ik heb geen energie meer. De afgelopen jaren zijn crisis geweest. Mijn vader woonde nog alleen en zelfstandig. Toen zijn geheugen achteruit ging, stond ik hem heel veel bij. Ik regelde alle thuishulp, thuiszorg, vrijwilligers en deed zelf dagelijks zijn boodschappen, ik kookte voor hem, deed zijn administratie en zijn was.. Toen hij ging dwalen, heb ik zelfs drie maanden bij hem geslapen. Tot hij opgenomen werd.

Die opname was niet vrijwillig. Mijn vader is min of meer gedwongen opgenomen. Dat blijft een drama. Ondanks dat hij veel vergeet, vergat hij zijn eigen huis tot op heden niet. Wennen aan zijn nieuwe situatie gaat moeizaam.

Ik heb het gevoel dat ik er echt alles aan gedaan heb om hem thuis te kunnen blijven verzorgen. Voelde me echt beroerd toen dat niet meer kon en mijn vader moest verhuizen. Maar als mijn vader nu zo tekeer gaat, wordt mijn schuldgevoel alleen maar groter. Ik heb dan echt het gevoel dat ik gefaald heb. Elke keer kom ik totaal overstuur uit het verpleeghuis. Ik wil dit niet meer. Ik kan dit niet meer. Ik doe het niet meer. Ik voel me zo verdrietig en depressief.

Is er ooit een andere mantelzorger accuut gestopt met het bezoeken van een dierbare?  Of ben ik werkelijk de enige? Asjeblieft, zeg wat ik moet doen. Het schuldgevoel vreet zo aan me. Al jullie tips zijn welkom!

 

 

*De naam van deze briefschrijfster is bekend bij de redactie.

 

 

 

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X