“Is er iemand die dit van ons kan overnemen?”

Die vraag krijgen we bij Mantelzorgelijk steeds vaker.

Van kinderen die op afstand zorgen.
Van partners die vastlopen.
Van huisartsen die zien dat het misgaat.

Het gaat nooit om één klusje.
Het gaat om een heel leven dat je moet dragen.

Wat mensen zoeken is geen hulp.
Ze zoeken overname.

Iemand die de dagelijkse zorg en het toezicht doet.
Die helpt met wassen, aankleden, eten.
Die de agenda bewaakt en oplost als alles weer verandert.
Die schakelt met zorgverleners.
Die meegaat naar artsen.
Die gaten opvangt.
Die overzicht houdt.

En ondertussen ook nog alles eromheen.

De telefoon opnemen.
Langskomen als het niet goed gaat.
Oplossen wat stukgaat.
Blijven als het onrustig wordt.

Gewoon iemand die zegt: laat maar, ik regel het.

Maar dat is precies het punt.

Mantelzorg is geen functie.
Je kunt het niet inhuren.
Je regelt het niet via een loket.

Het ontstaat omdat je van iemand houdt.
En je doet het naast je eigen leven.

En toch wordt er verwacht dat je het regelt.
Dat je het overziet.
Dat je het volhoudt.

Ook als je er niet bent.
Ook als je op afstand zit.
Ook als het te zwaar wordt.

De werkelijkheid is anders.

Mensen krijgen hulp in stukjes.
Een gesprek.
Een advies.
Een eerste opzet.

En daarna ga je weer verder.

Zelf.

Met zorgmomenten die niet aansluiten.
Met tijden die veranderen.
Met mensen die wisselen.

En alles wat daartussen zit?

Dat blijft liggen.

Bij de mantelzorger.

En ja, er zijn organisaties die veel doen.
Ze helpen zorg organiseren, koppelen en opstarten.

Dat is waardevol. Maar het is geen overname.

Ook als er meer zorg komt.
Ook als de situatie zwaarder wordt.
Ook in de laatste fase.

Blijft er iemand nodig die het geheel draagt.

En dat zijn nog steeds de naasten.

Wat dit laat zien?

We verwachten iets wat niet kan.

Alsof mantelzorg altijd beschikbaar is.
Alsof het organiseerbaar is.
Alsof mensen dit er gewoon bij doen.

Alsof mantelzorgers dit allemaal zelf kunnen.
Op elk moment van hun leven.

Maar dat is niet zo.

Het zijn geen systemen.
Het zijn mensen.

Mensen met een eigen leven.
Die al veel te lang te veel dragen.

En toch schuift het steeds die kant op.

Niet alleen uit onwil.
Maar omdat het leven anders is geworden.

Gezinnen zijn kleiner.
Afstanden groter.
Levens voller.

En als het kan, wordt er gezocht naar een oplossing.

Particuliere zorg. Inwonende hulp.

Maar ook daar zitten grenzen. En wat overblijft…komt terug.

Bij de mantelzorger.

Alsof alles te regelen is.
Alsof het leven maakbaar is.

Maar dat is het niet.

Onze overheid zegt: Regel het maar…

Zelf!!