Ineens is alles anders..

Sinds een aantal weken ben ik voor het eerst geconfronteerd met zorg voor mijn ouders. En nu besef ik mij pas wat dit teweeg kan brengen in je dagelijkse leven.  Ik voel mij gezegend: heb beiden nog in mijn leven terwijl zij al aardig op leeftijd zijn. Altijd zelfredzaam geweest en nooit geen noemenswaardige gezondheidsproblemen gekend. Eigenlijk kennen wij als gezin (gelukkig) niet veel wat dat aangaat.

Dat veranderde..

Mijn vader begon een beetje te “klungelen” en heeft nu dusdanige gezondheidsproblemen waardoor hij niet meer geheel voor zichzelf kan zorgen. De huisarts heeft ervoor gezorgd dat de wijkverpleging ingeschakeld werd voor de medische zorg. Mijn moeder wou de persoonlijke zorg zelf gaan doen, wou niet weten van dagelijks thuiszorg over de vloer.

Dit leek prima te gaan totdat zij ook zelf in de lappenmand terecht kwam. Vanaf dat moment heb ik haar zorgtaak op mij genomen. Zoals ik al vertelde, we kennen niets dus ook niet hoe het werkt met de thuiszorg en hulpmiddelen die er moesten komen. Zelf was ik ook een beetje “van de leg” en de communicatie tussen hun en mij verliep moeizaam. Dat ik zelf achter de hulpmiddelen aan moest vond ik raar, wist ik veel dat deze taken tegenwoordig bij de mantelzorger liggen?

Mijn vader is verder nog “gewoon” op de been, doet nog zoveel als mogelijk zijn eigen ding. Behalve dan de persoonlijke verzorging, bij het douchen heeft hij ondersteuning nodig. Nu ben ik aangesproken door de thuiszorg, er moet een hoog/laagbed komen want anders kan de wijkverpleging de medische zorg niet blijven geven.

Niets is voor eeuwig

Van dit soort dingen lig ik nu wakker, daarnaast het besef dat ook ik mijn ouders niet voor eeuwig heb. Dat is nu wel bij mij binnengekomen en ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken. Deze wending  van zorgeloos naar zorgafhankelijk moet ik nog helemaal aan wennen, laat staan het idee dat ook voor mij ooit de tijd van afscheid nemen komt.

Ik ben blij dat ik gewezen ben op dit platform, heb mij aangemeld als vriend en durf daarom hier de vraag wel te stellen aan jullie waarvan velen waarschijnlijk al veel verder zijn in hun mantelzorgen: reageer ik nu te overdreven in deze en ga ook ik mijn weg er wel in vinden?

Groetjes van Lydia