“Ik weet niet hoe ik verder moet”

Ik ben moe. Niet zomaar moe, maar tot in mijn botten uitgeput. Elke dag voelt als een strijd, en ik weet niet meer hoe ik verder moet. Ik ben mantelzorger voor mijn moeder, die na een beroerte intensieve zorg nodig heeft. Het begon met liefde en toewijding, maar nu voel ik me verloren in een zee van verwachtingen en verantwoordelijkheden.

De gemeente? Ze bieden wel ondersteuning, maar het past niet bij mijn situatie. Een paar uurtjes huishoudelijke hulp en een telefonisch spreekuur voor mantelzorgers lossen mijn problemen niet op. Wat ik nodig heb, is iemand die me echt begrijpt, die samen met mij kijkt naar wat wél werkt. Maar dat lijkt te veel gevraagd.

Op mijn werk krijg ik ook weinig begrip. Mijn baas verwacht dat ik “gewoon functioneer,” maar hoe kan ik dat als ik nauwelijks nog slaap? Als ik moet rennen om op tijd bij mijn moeder te zijn na een lange werkdag? Zorgverlof aanvragen voelt als falen, alsof ik niet sterk genoeg ben om alles te combineren.

En dan zijn er mijn vrienden. In het begin waren ze er nog, met appjes en bezoekjes. Maar nu… nu blijft het stil. Mijn wereld is kleiner geworden, mijn sociale kring steeds dunner. Ik begrijp het wel, het leven gaat door voor hen. Maar voor mij voelt het alsof ik steeds verder geïsoleerd raak, opgesloten in een leven dat alleen draait om zorgen, regelen, overleven.

Ik weet niet hoe ik verder moet. Ik voel me gevangen in een systeem dat me niet ziet, een werkplek die me niet begrijpt en een leven dat me langzaam opslokt. Waar is de ruimte voor mij? Waar is de steun die echt iets uitmaakt?

Soms vraag ik me af: hoeveel langer kan ik dit nog volhouden? Ik wil zo graag blijven zorgen voor mijn moeder, maar ik kan niet alles alleen. Het is te veel. Te zwaar. Ik wil gehoord worden, erkend worden, geholpen worden. Niet alleen als mantelzorger, maar ook als mens. Want dat ben ik ook nog. Toch?

Anoniem