Ik was nog niet druk genoeg…

Ik was zeker nog niet druk genoeg?  Dat hoor ik de laatste twee weken regelmatig.

Mantelzorgelijk. Projecten. Campagnes. Gesprekken met beleidsmakers. Media. Lezingen. En natuurlijk – heel belangrijk – mijn priveleven waar ook echt genoeg speelt.  En nu dus ook nog verkiesbaar voor de gemeenteraad.

Waarom?

Omdat ik iets heb geleerd in de jaren dat ik voor mijn vader zorgde.

Je kunt heel veel praten over wat er misgaat.
Je kunt brieven schrijven.
Je kunt opiniestukken publiceren.
Je kunt beleidsstukken analyseren.

Maar uiteindelijk worden de beslissingen ergens genomen.

En als je daar niet zit, beslist iemand anders.

Mantelzorg verandert je leven. Beleid ook.

Toen ik voor mijn vader zorgde, merkte ik hoe dun de lijn is tussen “u redt zich nog” en “we kunnen niets voor u betekenen”.

Hoe snel ondersteuning verschuift.
Hoe afhankelijk je bent van regels die je zelf niet hebt bedacht.
Hoeveel energie het kost om überhaupt je weg te vinden.

Dat is geen incident. Dat is systeem.

En dat systeem is deels lokaal.

De Wmo wordt uitgevoerd door de gemeente.
De gemeenteraad bepaalt de kaders.
De gemeenteraad bepaalt de prioriteiten.
De gemeenteraad stelt het budget vast.

Dus als gemeenten minder geld krijgen vanuit het Rijk  dan moet er gekozen worden.

En de vraag is: waar wordt dan op bezuinigd?

Op stenen?
Op prestigeprojecten?
Of op ondersteuning voor mensen die al overbelast zijn?

Dat zijn politieke keuzes.

Waardering is geen beleid

Ik zie het te vaak, ook in mijn gemeente.

Warme woorden.

Een bloemetje met Valentijnsdag.

Een oud lintje van Mantelzorgnl dat tijdens de campagne met grootse woorden aan mantelzorgers in verpleeghuizen worden uitgereikt.

En ondertussen:

Minder uren ondersteuning.
Strakkere indicaties.
Meer beroep op “het netwerk”.
Meer druk op gezinnen.

Waardering voor de bühne is geen structurele ondersteuning.

Mantelzorg is geen hobby.
Het is geen vrijwilligerswerk.
Het is een maatschappelijke pijler waar ons zorgstelsel op leunt.

En wie daar serieus over wil zijn, moet ook bereid zijn daar politieke verantwoordelijkheid voor te nemen.

Daarom stel ik me verkiesbaar

Niet omdat ik een politieke carrière ambieer.

Maar omdat ik vind dat mantelzorgers niet alleen onderwerp van beleid moeten zijn — ze moeten mede vormgever zijn van beleid.

Lokaal kun je invloed uitoefenen.
Lokaal kun je prioriteiten verschuiven.
Lokaal kun je kaders aanscherpen.
Lokaal kun je zeggen: hier trekken wij een grens.

Dat vraagt aanwezigheid aan tafel.

Dus ja. Ik stel me verkiesbaar. Omdat verandering nou eenmaal écht van onderaf moet komen.

En jij?

Ga stemmen.

Dat is geen formaliteit.
Dat is invloed op jouw directe leefomgeving.

Vergelijk de partijprogramma’s van lokale partijen.

Wie heeft concrete plannen voor mantelzorgondersteuning?
Wie benoemt budget?
Wie benoemt maatwerk?
Wie benoemt respijtzorg?
Wie durft keuzes te maken als het om passende woonvormen gaat?

Laat je niet sussen met algemene zinnen over “zorgzaamheid”.

Woon je in Gooise Meren?

Dan zeg ik het helder.

Wil je dat mantelzorg serieus wordt meegenomen in lokaal beleid?
Wil je dat er iemand in de raad komt die het niet alleen uit dossiers kent, maar uit het leven zelf?

Stem dan op
Marjolijn Bruurs
nummer 2 op lijst 7.

Niet omdat ik het drukker wil krijgen.

Maar omdat praten alleen niet meer genoeg is.

Besluiten worden genomen.
De vraag is door wie.

En ik kies ervoor om daar niet langer alleen over te schrijven en praten— maar er verantwoordelijkheid voor te nemen.

Laat je stem dus horen 18 maart.