Ik lig wakker van de angst voor onvoldoende zorg

Als mantelzorger draag ik een zware verantwoordelijkheid. Ik zorg met liefde voor mijn vader, maar de zorg kan emotioneel en fysiek overweldigend zijn. Eén van de grootste problemen waar ik mee worstel, is de angst om niet genoeg te kunnen doen. Deze angst houdt mij serieus vaak ’s nachts wakker.

Mijn dagen zijn gevuld met taken: medicijnen toedienen, helpen met dagelijkse verzorging, artsenbezoeken plannen en constant alert zijn op veranderingen in de gezondheid van m’n paps. Maar hoe hard ik ook mijn best doet, er knaagt vaak een gevoel van onzekerheid: “Doe ik wel genoeg? Had ik iets anders moeten doen?”

Deze constante twijfel is slopend. Het idee dat ik misschien iets over het hoofd zie, dat ik niet in staat bent om voldoende steun te bieden of dat ik m’n geliefde tekortdoet, zorgt voor slapeloze nachten. Elke keer is er dat vrezen van falen in een rol waar ik totaal geen opleiding voor heb gehad, maar waarin ik toch dagelijks moeten presteren.

Het is een last die je moeilijk kunt delen, want vaak ben je de enige in je omgeving die het volledige plaatje van de zorgbehoefte kent. Deze continue zorgdruk leidt bij mij tot gevoelens van machteloosheid en eenzaamheid, wat de mentale uitputting versterkt. Nu ben ik benieuwd of jullie, mijn lotgenoten, dit herkennen. Of ben ik gewoon aan het doordraaien?

Machteld