Ik lig wakker puur uit frustratie!

“Sinds kort woont mijn moeder in een verzorgingshuis nadat ze eerst nog een aantal jaren thuis heeft gewoond. Door hulp van wijkverpleging en mijzelf was het nog enigszins te doen voor haar. Ik hielp daar waar ik maar kon, na een val waarbij ze haar heup heeft gebroken werd ze voor revalidatie opgenomen. Maar met de bestaande beperkingen na haar hersenbloeding en nu dit heeft ertoe geleid dat zij niet meer naar huis terug kon.

Ze heeft het er best naar haar zin en ik heb er iets meer rust door gekregen dat ze in ieder geval een veilige plek heeft. Net zoals ik op jullie site al vaker las, ook ik ben gevraagd om wat taken op mij te nemen. Taken zoals wij het “gewend waren vanuit de thuissituatie”.. Natuurlijk wil ik wat dingen doen, maar zoals in de thuissituatie? Ik hou het voorlopig bij het netjes houden van haar kamer en tijd samen met mijn moeder. Met een zoon van een andere mevrouw op de woongroep koken we zo af en toe voor de bewoners.  Ik moet zelf mijn weg daar nog helemaal in vinden.

Maar waar ik wakker van lig? Net als vorige jaar wou ik mij aanmelden voor de mantelzorgwaardering en wat blijkt? Ik ben voor mijn gemeente geen mantelzorger meer omdat mijn moeder niet meer in haar huisje woont! Maar als ik zie wat er al aan andere familieleden is gevraagd dan vraag ik mij af: wat ben ik dan wel als ik volgens de regels geen mantelzorger meer ben? Ik ben er gewoon boos van, gaat mij niet eens om die waardering maar het begint een principekwestie voor me te worden. Het is toch raar, of ligt het nou aan mij?”

Maureen W.