‘Ik lag wakker van zorgen om de zorg.’

Ik ben Mark, 50 jaar oud, en al meer dan drie jaar de mantelzorger voor mijn vrouw, Anne, die lijdt aan een chronische ziekte. In het begin was ik er volledig op gefocust om haar zelf te ondersteunen. Ik regelde haar medicatie, nam haar mee naar doktersafspraken en zorgde ervoor dat ze zich comfortabel voelde. Maar naarmate de tijd verstreek, begon ik te merken dat ik mijn eigen gezondheid en welzijn volledig op de achtergrond zette. Wat eerst een beetje helpen was, werd na een tijdje zwaar zorgen.

Ik herinner me een specifieke avond. Het was een drukke dag geweest; Anne had veel pijn en ik had haar de hele dag moeten helpen. Toen ze eindelijk sliep, viel ik op de bank in een diepe slaap. Ik werd wakker van een scherpe pijn in mijn rug. Het was zo erg dat ik moeite had om op te staan. Ik realiseerde me dat ik de laatste maanden weinig aandacht aan mijn eigen gezondheid had besteed. De stress van de zorg had me niet alleen emotioneel uitgeput, maar ook fysiek.

Ik ging naar de dokter, die me vertelde dat ik ‘op het randje van burn-out’ zat. Dat was een schokkende realisatie. Hoe kon ik goed voor Anne zorgen als ik zelf niet goed voor mezelf zorgde? Het voelde als een vicieuze cirkel. Ik was altijd het sterke en ondersteunende type geweest, maar nu voelde ik me zwak en overweldigd.

Het was een moeilijke beslissing, maar ik besefte dat ik hulp nodig had. Ik heb allereerst familie en vrienden gevraagd om bij Anne te zijn, zodat ik wat tijd voor mezelf kon nemen. Dit was niet gemakkelijk; ik voelde me schuldig en bang dat ik haar het gevoel gaf haar in de steek zou laten.  Mijn warme netwerk reageerde positief.  Eens in de zes weken zitten zij nu een paar uurtjes bij mijn vrouw. Ik vond het lastig maar toen ik eenmaal de stap had gezet, merkte ik dat het een verademing was en het gaf het me alle ruimte om mijn eigen dingen te doen.

Met deze extra tijd begon ik weer te sporten, iets wat ik altijd leuk heb gevonden. Ik ging ook weer naar mijn vrienden en vond het fijn om mijn gedachten met hen te delen. Langzaam maar zeker begon ik me weer als mezelf te voelen. Ik leerde dat het belangrijk is om voor mijn eigen welzijn te zorgen.

Nu, maanden later, begrijp ik dat zorg voor de zorg cruciaal is. Ik heb geleerd om mijn grenzen te stellen en om hulp te vragen wanneer ik dat nodig heb. Het is een voortdurende uitdaging, maar ik weet dat ik niet alleen ben. Door voor mezelf te zorgen, kan ik Anne beter ondersteunen en samen de uitdagingen van deze periode aangaan en slaap ik ook weer beter