skip to Main Content

Ik kan gewoon niet altijd ‘aan’ staan.

Als je een 24/7 mantelzorger bent, is er iemand die jou 24 uur per dag nodig heeft. Ik begin nu te accepteren dat dat gewoon niet mogelijk is.

Geloof me, ik heb het geprobeerd. Niets kon mij tegenhouden! Iedere keer dat Joe me nodig had was ik er, meteen. Het maakte niet uit wat ik op dat moment aan het doen was, hoe moe ik was of hoeveel andere dingen er gedaan moesten worden.

En toen kon ik het niet meer opbrengen.

Ik werd trager. Ik was steeds ziek. Ik werd vaak kwaad. Er waren altijd twee mensen in dit huwelijk en nu had ik het gevoel dat ik in m’n eentje was, verantwoordelijk voor ons allebei. Ik voelde me verbitterd en gevangen. Dat is niet degene die ik wil zijn. Ik neem het Joe niet kwalijk dat hij ziek werd, maar tegelijkertijd heb ik moeite om om te gaan met de manier waarop ons leven was veranderd. Ik was niet kwaad op hem, maar ik was wel kwaad en reageerde dat op hem af. Er moest iets veranderen.

Ik kan hem niet beter maken. De dokters kunnen dat ook niet. Ik moest ophouden met hopen dat hij op wonderbaarlijke wijze zou genezen en accepteren dat dit nou eenmaal de situatie is waarin ik me bevind en dat die niet zal veranderen.

Ik kan een tijdje voor Wonder Woman spelen, maar dat hou ik niet eeuwig vol. Ik moest leren hoe ik voor ons allebei kon zorgen zonder de kaars aan twee kanten te branden.

Joe is een volwassen man, het type man dat nooit stopte om de weg te vragen of iemand om hulp zou vragen. Hij was een onafhankelijk persoon die zelf de leiding over zijn leven had. Dat is wat ik zo in hem waardeerde. Hij zorgde altijd voor mij. Ik leunde echt op hem.

Toen hij accepteerde dat hij mij moest laten helpen voelde ik me sterk. Ik kreeg eindelijk de kans om wat terug te doen voor de liefde en zorg die hij mij al die jaren had gegeven. Ik kon laten zien hoe sterk ik ben. Na een tijd werd dat moeilijker. Alles wat ik voor hem deed begon me tegen te staan.

Om ervoor te zorgen dat ik dit langere tijd kon volhouden, was de eerste stap hem te dwingen om meer zelf te doen. Ik kan de hele dag letterlijk alles voor hem doen als hij een slechte dag heeft, maar echt niet elke dag. Er zijn bepaalde dingen die hij zelf niet kan, en dat is oké, maar ik besefte me dat ik hem vaak als een baby in de watten legde. Hij kan zelf meer dan hij daadwerkelijk doet. Hoewel hij geaccepteerd heeft dat ik dingen voor hem doe, en nu ook verwacht dat ik bepaalde dingen doe, vindt hij dat niet leuk.

Ik begon hem te vragen of hij dingen zelf kon doen. En dat kon hij. In het begin was het moeilijk, maar het bleek een leuke uitdaging voor ons allebei te zijn. Gedurende een aantal maanden ontdekten we dat hij elke dag steeds een beetje meer zelf kon maar toen stopte dat, hij kwam niet meer verder en dat was frustrerend. Toch waren we blij met alles dat we bereikt hadden. Zijn aandoening wordt niet beter, en nu wisten we tenminste wat hij op een goeie dag, op een slechte dag en alles daar tussenin, zelf kon doen.

Terwijl ik hem dwong meer zelf te doen, begon hij mij ook minder te onderbreken als ik ergens mee bezig was. Daarvoor onderbrak hij mijn bezigheden wanneer hij maar wilde, voor hulp met dingen die niet dringend waren en ik stond dat toe. Nu hebben we een systeem waarbij ik om de zoveel tijd bij hem kom kijken of alles oké is en of hij iets nodig heeft. Hij weet nu hoe lang hij uiterlijk moet wachten tot ik er weer ben, en hij kan zelf bepalen of hij het nodig vindt me toch voordien te roepen.

Ik kan je niet vertellen hoe dit ons leven samen heeft verbeterd. Hij voelt zich minder afhankelijk. Ik voel me onafhankelijker. Ik kan eindelijk dingen doen en afmaken. Ik had daarvoor niet in de gaten hoe je hersens in de war raken als je twaalf dingen tegelijkertijd probeert te doen terwijl je constant onderbroken wordt!

Nu zijn er dagen waarop ik alles dat er gedaan moet worden gewoon van begin tot eind kan doen, zodat dingen daadwerkelijk worden afgemaakt. Als ik hem hoor roepen, weet ik dat het echt belangrijk is. Ik heb het gevoel dat ik mijn leven terug heb.

Aan het begin had ik het gevoel dat ik Joe liet vallen als ik nee tegen hem zei. Ik zei niet eens letterlijk ‘nee’, maar voelde me nog steeds super schuldig. Toen ik daarna zag hoe blij hij was dat hij weer een beetje de persoon werd die niet op elk moment iemands hulp nodig had, voelde ik me beter. We zijn nu allebei veel gelukkiger.

Er zijn nog steeds slechte dagen. Het is nog steeds uitputtend maar ik weet nu hoe ik dit kan blijven doen. Ik zal nooit kunnen stoppen om Joe’s mantelzorger te zijn — maar ik weet nu dat we het kunnen volhouden, samen, tot de dood ons scheidt.

Avatar

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X