Ik heb het zo gehad met mijn moeder #mantelzorgfrustratie

Vandaag delen we de eerlijke maar anonieme mail van een vrouw van eind veertig, die al bijna zeven jaar voor haar moeder zorgt.

“Ik heb het vandaag zo gehad met mijn moeder. Ze doet helemaal niets in huis, ook niet de dingen die ze wél kan. Natuurlijk is ze 81 en ik begrijp heel goed dat het niet meezit. Maar sinds haar beroerte, nu bijna zeven jaar geleden, heeft ze zo veel kansen en mogelijkheden laten liggen. Soms word ik er helemaal naar van als ik denk hoe anders het had kunnen lopen, qua herstel.

Goed. Na die beroerte weigerde ze te oefenen om duidelijker te leren spreken. “Jullie begrijpen toch wel wat ik bedoel”, was haar commentaar. En na een ongeluk, twee jaar geleden, kan ze niet meer goed lopen. Vandaag klaagde ze steen en been over ademnood. Die komt niet door de zomerwarmte, maar doordat ze de hele dag in haar rolstoel blijft zitten – terwijl dat echt niet nodig is.

Toen zei ik: “Mam, je hebt misschien ook pijn omdat je constant in dezelfde houding blijft zitten.” En zei antwoordde: “Ach, wat weet jij er nou helemaal van.” En opeens had ik er zó tabak van. Die negatieve sfeer, al die verwijten aan mijn adres. Ik heb mijn tas gepakt en ben zo de deur uit gelopen.

In de auto naar huis dacht ik: “Je hebt nog 30 of 40 goede jaren voor de boeg. Het is niet gezond om constant onder druk van je moeder te staan, en het is ook niet OK om elkaar zo vervelend te behandelen. En zoals zo vaak, eindigde de dag met een sms’je van haar: “Als het je niet meer zint, dan ga ik wel verzorgingshuis.”

Mag ik eerlijk zijn? Vandaag dacht ik: als je dat zo graag wilt, dan ga je maar.”