skip to Main Content
Ik Ben Zo Bang Dat Ik Het Verkeerd Doe #mantelzorgkreet

Ik ben zo bang dat ik het verkeerd doe #mantelzorgkreet

Een heftig bericht vandaag, van een mantelzorger die sinds mei intensief voor haar vader zorgt. Ze maakt zich grote zorgen of ze het wel goed doet.

“Ik weet dat veel mantelzorgers al jaren voor een familielid zorgen. Zelf ben ik pas sinds half mei intensieve mantelzorger. Ik schaam me om het hier te vertellen, maar soms kan ik er niet meer tegen. Ik ben bang.

Bang om iets fout te doen. En bang om een signaal te missen, iets medisch bedoel ik. Zo heeft hij sinds hij uit het ziekenhuis is ontslagen decubitus aan zijn rechter enkel. De huid is doorgelegen. Dat wordt wel behandeld maar ik weet nooit zeker of het nou beter of slechter gaat.

Of de fysiotherapie aan huis. Die therapeute doet een heel programma met hem. Maar hij vindt het vreselijk. Nu vraag ik me steeds af: is zij te heftig, of is hij te verdrietig, teneergeslagen?

En zijn verdriet. Zijn de pillen die hij van de dokter krijgt daar wel goed voor? Moet ik niet contact opnemen met een psychiater en alles vertellen? 

Het ergste is de constante angst dat hij overlijdt. Ik ben echt iedere dag bang dat hij doodgaat.

Soms zou ik het liefste de deur achter me dicht trekken, niets meer horen en niets meer zien. En daarna schaam ik me, want hij heeft me natuurlijk heel erg nodig.

Hoe gaan jullie hiermee om? Hebben jullie ook dit soort gevoelens?”

 

Deze hartekreet komt van een mantelzorger die graag anoniem wil blijven. Wij geven alle reacties door.

Avatar

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Dit bericht heeft 4 reacties
  1. Ik herken het volledig! En enige jaren geleden was ik ook zo. Maar je hebt er niks aan. Mijn omgeving ging mij waarschuwen dat ik er ongezond mee omging. Ik was dag en nacht met papa bezig. Iemand zei “stop je energie in wat je we kunt veranderen” dat werd dus in mezelf, ik ging mijn gedrag veranderen, ik ging schrijven, ik organiseerde hulp, ik stootte wat taken af. Ik heb er een blog over geschreven “loslaten in liefde”. Op mijn fb pagina “dagboek van een mantelzorger”. Ik leerde ook veel door mijn werk voor http://www.mantelkring.nl daar zeggen we “wie zorgt er voor degene die zorgt?” Begin bij jezelf en laat los in liefde 💜veel sterkte.

  2. Ik herken me er ook in. En ook wat Faros schrijft. Het belangrijkste is dat je kijkt waar je invloed op hebt. Ik was er gelukkig al mee bekend voordat ik plots intensief moest gaan mantelzorgen. Dook er helemaal op in. Maar zolang je alles zelf doet en geen signalen geeft, zal er niemand zo snel voor jou zorgen.

    Belangrijke stelregel voor mij is ‘je moet eerst goed voor jezelf zorgen, wil je goed voor de andere blijven zorgen’.

    Daarnaast merkte ik opeens op, door een signaal van iemand anders, dat ik meer een zorgverlener werd dan de dochter, die ik zou moeten zijn. Je kan niet alles weten, je hoeft niet alles te weten. En ook al wil je goed doen, doe je er soms goed aan om anderen hiervoor in te zetten of er vragen over te stellen. Kijk wat er geregeld kan worden voor je, is er een punt voor mantezlrogers in jouw gemeente waar je terecht kan voor je verhaal of ondersteuning. Stel jezelf de vraag: moet ik dit nu doen? Waarbij je elke keer de klemtoon legt op een ander woord in de zin. MOET ik dit nu doen, moet IK dit nu doen…

    En het belangrijkste voor mij was: hoofd uit, hart aan. Mijn intuitie was op dat moment zo belangrijk. Ook al wil je continu je hoofd gebruiken. Jouw intuitie is een belangrijke tool om hierdoor heen te komen. Voelt het niet goed, ga handelen, bellen, vragen etc. En ook aan je vader, wanneer jij over iets twijfelt, zoals met de fysio. Dat mag, je bent geen professional, die overigens ook niet alles weet. Geef maar aan dat je ook zijn input nodig hebt, omdat je het zo goed mogelijk, maar samen, goed wilt regelen.

    En ik denk ook echt geregeld, ik vertrek naar de andere kant van de wereld en zorg dat niemand mij meer wat kan vragen. Kijk dan wat je kan doen om even de deur dicht te doen en toch ruimte voor jezelf kan pakken. Dat heb je nodig, ook jij, als mantelzorger en als mens.

    Veel sterkte!

    1. Wat jij beschrijft, Suus, daar lopen veel intensieve mantelzorgers tegenaan. Dat je rol zo dermate verandert, dat je geen familielid meer bent maar een zorgverlener. Wat fijn om te horen dat jij daar zo bewust mee aan de gang bent gegaan. En dat er wegen bestaan om met je angsten en verdriet om te gaan. Bedankt voor je reactie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X