skip to Main Content
Ik Ben Een Mantelzorger – Door Margreeth Menkveld

Ik ben een mantelzorger – door Margreeth Menkveld

Ik ben een mantelzorger.

Het heeft een tijdje geduurd voordat ik dit kon zeggen. En wilde zeggen. Maar op een dag kun je er niet meer omheen. Dan ben je mantelzorger.

Eigenlijk wil ik dat etiket niet. Ik wil niet in een hokje worden gestopt, in statistieken verwerkt worden en onderzoeksobject zijn. Ik zorg gewoon voor mijn partner, dat is toch normaal? Dat het makkelijk is, kan ik niet zeggen. Door zijn fysieke en mentale/cognitieve beperkingen heeft hij steeds meer hulp nodig en komt steeds meer op mijn schouders terecht.

Dat etiket heeft misschien ook voordelen. Door een woord te hebben voor het intensief zorgen voor iemand in je directe omgeving kun je bijvoorbeeld op internet informatie zoeken en verhalen van anderen lezen. Je kunt gebruik maken van bepaalde regelingen, zoals een jaarlijks financieel douceurtje van je gemeente of respijtzorg die vergoed wordt. Het is soms ook makkelijk in het sociale verkeer. Wat doe je zoal? Ik ben mantelzorger.

En toch heb ik er moeite mee. Ik vermoed dat dat komt omdat ik iets mis in het hele palet van aanbod en aandacht rondom mantelzorg. Er ligt veel nadruk op de praktische kant: hoe kom je aan hulpmiddelen, hoe zit het financieel, welke ondersteuningsmogelijkheden zijn er, hoe zit het zorglandschap in elkaar? Mooi. Kan heel nuttig zijn. Maar dat is maar een deel van het verhaal.

Want wat heb ik de afgelopen maanden of misschien wel jaren geworsteld met het leren omgaan met de veranderingen in ons leven. De eerste keer dat je denkt: hé, hier klopt iets niet. En alle volgende keren dat dat bevestigd wordt. Het besef dat je partner steeds minder lijkt op degene waar je zo van houdt. Het zoeken naar een nieuwe rol, een nieuwe identiteit binnen je relatie. Het proces van rouw, van steeds een beetje afscheid nemen van het leven dat je samen had. Het betekenis geven aan de situatie. Wil ik dit wel en kan ik dit wel? En hoe dan?

Dát maakt het zwaar. En vergeet ook niet hoe lastig het is elke keer teleurstellingen te moeten verwerken. Alweer een handeling die hij niet meer zelf kan. Alweer bezoek dat zegt dat het zo goed met hem gaat terwijl jij wel beter weet. Alweer een arts die je niet helpen kan.

Natuurlijk zijn er ook veel mooie momenten en geeft de hele situatie een intensiteit die er anders wellicht niet was geweest. En je leert jezelf op een andere manier kennen, waardoor je kunt groeien en wijsheid kunt ontwikkelen. Maar wanneer aandacht voor de persoonlijke worsteling van een mantelzorger meer een vanzelfsprekendheid zou worden in de ondersteuning aan mantelzorgers, hoe dan ook, zou ik met meer overtuiging kunnen zeggen: Ik ben een mantelzorger.

Margreeth zorgt voor haar partner van 76 die weinig mobiliteit heeft, blind is en mentaal/cognitief achteruit gaat. Daarnaast is zij (61) dit voorjaar afgestudeerd als toegepast filosoof en is bezig een  boek te schrijven over mantelzorg en mantelzorgers, vanuit het perspectief zoals zij in haar blog verwoord.

Redactie Mantelzorgelijk

Redactie Mantelzorgelijk

De Redactie van Mantelzorgelijk  bemant de hulplijnen en helpt mantelzorgers op elk mogelijk vlak. Wat kunnen we voor jou betekenen?Mail naar info@mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X