Huilbui #Mam #AdelheidRoosen #AlzheimerFluisteren

#Mam, vandaag loop ik niet, maar ren naar je toe. Als een kind naar troost. Niet naar de Mam die je was, maar juist naar de Mam met alzheimer. Juist naar de mens, de vrouw ‘die je aan het worden bent’. Omdat je geen oordeel over de dingen meer hebt. Omdat je bent. Nix wilt oplossen. Nix vraagt, maar in eenvoudige schoonheid ‘bent’. En je lijf opent om tegenaan te liggen.

Vannacht werd ik overmand door verdriet wat bij het wakker worden gewoon door huilde. Zo’n grote open huilbui. Niet als verwijt, niet als frustratie maar als een kind dat een verwachting heeft, het cadeaupapier opent en niets treft. Een lege doos.

Alsof ik het contact met de wereld verloor, omdat ik niet begrijp hoe besturen en beleid werkt. Omdat ieder gesprek wat ik begin over de zorg, als een laffe plak op de grond eindigt. Alsof ik de zot ben, die leeft op fantasieën en illusies, alsof de zorg ‘nou eenmaal in deze groef’ zit. Alsof ik jou niet uit je plas kan opvissen, alsof ik geen betekenis aan jou zou kunnen toekennen. Alsof ik de onnozelaar ben die in ‘bloemetjes’ geloof omdat ik wél kan beschrijven hoe een zorghuis gebouwd kan worden. En dat dat niet meer geld kost. Maar een verandering van attitude in ons die jou omgeven.

Ik huil uit wanhoop omdat er systemen zijn gebouwd, en niemand weet –ook al wordt ingezien dat een moloch fout gebouwd is-, hoe ze te herbouwen en versimpelen naar de (weer) huiselijke situatie. En dan hoor ik –werkelijk- de politiek zeggen dat we al blij mogen zijn dat de nieuwe generatie dat vast gaat ontkleden. Dus Mam, je moet wachten tot het oude-garde-beleid dood is, en de verandering dan komt met de nieuwe generatie.

Dus we bouwen systemen, die over ons heersen… Een zachtmoedige speelkamer voor jou en je medebewoners, kunnen we wel ontwerpen maar krijgen we niet meer ‘in het beleid’. Ik begrijp er echt niets meer van, dus huil ik even bij jou.