Houden van #mantelzorgwens

Naastenliefde en houden van jezelf. In mijn ogen is dat geen tegenstelling, maar een hele sterke combinatie. Want dan is het een verrijking, als je geeft.

Mantelzorgen, het zorgen voor een dierbare, zorgt altijd voor ongelijkheid. Hoe je het ook aanpakt, je komt vanzelf terecht in een ‘spiraal van het geven’. Daar heb je niet voor gekozen, het is wat de situatie van je verlangt. Je geeft je tijd, omdat je moet zorgen. Je ziet van dingen af, omdat je moet zorgen. Je ziet de ander en soms vergeet je jezelf daarbij, ertoe gedwongen door de omstandigheden.

De situatie vraagt erom

En je went eraan. De situatie vraagt om handelen, om verzorgen, om het oppakken van verantwoordelijkheid. De situatie vraagt om ‘dragen’.

En vaak werkt het. Je dierbare houdt het vol. Met jou, door jou.

Mantelzorger zijn, dat betekent: informatie zoeken en vinden, problemen aanpakken, voor je dierbare zorgen, je zorgen maken. Als mantelzorger ben je onvervangbaar.

Mantelzorger zijn betekent helaas vaak ook: je eigen wensen nog maar nauwelijks waarnemen, jezelf verliezen, afzien van dingen, je behoeftes onderdrukken, en pas in de tweede plaats voor jezelf zorgen. Eerst voor je dierbare, dan voor jezelf.

Hoe voel jij je?

Je houdt van je naaste en doet de liefde voor jezelf tekort. Het gaat niet anders. Je zit er immers midden in, in je leven als mantelzorger? En je voelt je ook gelukkig, als het goed gaat met jouw dierbare. Maar toch is er nauwelijks iemand die het eens aan jou vraagt: ‘Hoe voel jij je, als familielid?’

Vandaar mijn wens voor deze – hopelijk iets rustigere – dag voor jou. Hou de liefde voor jezelf vast. Want alleen als het goed gaat met jou als mantelzorger, kan het ook goed gaan met je dierbare. Ik wens je in ieder geval een fijne dag, met hopelijk wat tijd voor jezelf.