Hoe wil je over 5 jaar terugkijken op deze periode? #jongemantelzorger

Het is inmiddels vijf jaar geleden toen ik voor het eerst naar de (student)psycholoog ging. Ik was al anderhalf jaar mantelzorger en had tot die tijd het gevoel alles zelf, of eigenlijk samen met hem, goed aan te kunnen. Er kwam nog meer ellende op me af waar ik niks aan kon doen en met mijn overgelopen emmer klopte ik op de deur van mijn psycholoog.  

Ik moest daar wel een behoorlijke drempel over, want met mij was niks mis, mijn omstandigheden waren gewoon wat ‘ongelukkig’. Eenmaal er aan toegegeven was het echter zó ontzettend fijn en denk ik dat het voor elke mantelzorger goed is om die tijd voor jezelf te nemen. Ik ben nog steeds blij met de hulp die me geboden werd. Het sloot aan bij mijn karakter en behoeftes, en dat is natuurlijk wel cruciaal. Alles kon gezegd worden en dat ervoer ik echt als een hoognodigde opluchting en ontlading. Het was uiteraard vaak verdrietig, maar lang leve mijn psychologe.  

De vraag die ze vaak stelde was: hoe wil je hier over 5 jaar op terug kijken? Mijn antwoord was altijd vol overgave ‘dat ik alles heb gegeven dat ik kan, want dat is toch logisch en hij verdient dat’. Nu vijf jaar later lezen jullie hoe ik er over denk. Ik heb geen spijt, maar wel veel geleerd en had beter voor mezelf willen zorgen. Maar ik ben er ook trots op. Het was slopend, maar hij was het waard. Ik gaf al aan dat ik niet altijd het mooie en fijne kan herinneren en dat geldt hier zeker voor. Ik kan namelijk ook nog wel eens boos zijn over hoe mijn emmer maar kon blijven overstromen. Het was op een gegeven moment ook niet liefdevol meer. Maar als ik mezelf nu vraag hoe ik er na vijf jaar op terugkijk en terugdenk aan die tijd bij de psychologe in de stoel dan weet en voel ik het weer. Hij verdiende alles dat ik heb gegeven. De wereld was beter geweest met hem en dat geloof ik echt. Het maakt mijn andere gevoel niet minder, maar na vijf jaar kan ik zeggen dat ik blij ben dat ik er alles in mijn macht a6827603992_3f7c793dff_oan gedaan heb om hem de ziekte te laten overwinnen en zijn strijd zo leuk en gezellig mogelijk te maken.

Ik geloof dat het goed is om jezelf beide af te vragen en ruimte te maken voor allebei, dus misschien kun je het jezelf eens afvragen. Waar heb ík vandaag zelf behoefte aan? Hoe wil ik er over vijf jaar op terug kijken?

Foto van Mariska de Groot (Grotografie)

Nadja van Kessel (27) is organisatietalent, hulpverlener in de grootste zin van het woord en ex-mantelzorger. Ze heeft de wereld aan haar voeten en is van plan er veel van te ontdekken.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top