‘Hoe ik Mantelzorger werd …’ – kennismaking met onze nieuwe blogger Linda Duijkers

Ik herinner het mij nog als de dag van gisteren, 15 november 2013, de dag dat ons leven definitief nooit meer hetzelfde zou zijn. Met een kind die meer dood dan levend was kwam ik, via de huisarts, in het ziekenhuis aan. Een paar onderzoeken en dan konden we wel weer naar huis dachten wij heel naïef, we hadden namelijk een dagje uit gepland die dag. Hoe anders was de realiteit. Wat er op zo’n moment op je afkomt is eigenlijk niet te bevatten. Diabetes type 1, het voelde voor mij als een doodvonnis voor mijn kind dat als een dood vogeltje aan de diverse apparaten en infusen hing, huilend dat hij zo’n honger had maar niks mocht eten.
In de weken daarna komt er veel op je af. Hoe gaan we de dingen regelen, insuline spuiten tussen de middag met overblijven (hij zat op een basisschool met continu rooster) voor mij dus steeds heen en weer fietsen. Nou is dat ontzettend goed voor je conditie en de lijn, maar natuurlijk niet vol te houden. Ik heb hulp gezocht bij MEE Amstel en Zaan, en daar hoorde ik voor het eerst dat ik Mantelzorger ben. Hoezo Mantelzorger? Ik ben toch zijn moeder, logisch toch dat ik voor hem zorg?! Dat het eigenlijk een etiketje is in de samenleving die graag etiketjes plakt, had ik nog niet door. Wel was ik blij dat ik iemand sprak die meer thuis was in deze wereld, met mijn huidige kennis zou ik haar een Mantelzorg Makelaar noemen, iemand die je tussen de bomen door door het bos heen loodst.
Nu is mijn kind onderhand niet klein meer, zit op de middelbare school en nu merk ik eigenlijk pas goed waar het zorgelijk voor staat. Hoe groter hij wordt, hoe groter mijn zorgen worden (de puberteit en diabetes type 1 gaan niet zo heel goed samen). Ja ik ben zijn moeder én daarbij zijn verzorgende, en het evenwicht vinden tussen die beide rollen (naast uiteraard alle andere rollen als Wikipedia, Google, Hotel, Wasvrouw, Huishoudster, Kokkin, Vader, Taxi, Geldautomaat, Knuffelmaatje, Verpleegkundige, Voedingsdeskundige, Praatpaal) is geen gemakkelijke opgave, maar we slaan ons er doorheen met een lach en een traan én altijd overgoten met een sausje positiviteit want de humor helpt ons er altijd doorheen …