Hoe kijkt de zorg naar mij als mantelzorger?

De afgelopen weken ben ik veel in contact met allerlei zorgverleners, zorginstanties en ondersteunende zorgdiensten. Vanuit de ziekte en het herstel van mijn broer ben ik dagelijks in contact met ‘de zorg’ om de zaken zo goed en soepel mogelijk te laten verlopen. Maar wat een verschillende reacties krijg ik op al mijn inspanningen.

De reacties variëren enorm. Daar waar de ene mij ziet als makkelijke oplossing voor extra handen aan het bed, vindt de ander mij te bemoeizuchtig en erg irritant. Elke keer moet ik inschatten hoe mensen naar mijn inzet kijken en hoe ik daar het beste op kan schakelen. Want het gaat namelijk niet over mij, maar over de beste zorg voor mijn dierbaren. Dat moet toch een gedeeld doel zijn?

Maar zo makkelijk is het niet. Te vaak moet ik mensen overtuigen dat ik echt wel weet wat er moet gebeuren. Dat ik een wandelend zorgdossier ben over de afgelopen 25 jaar. Dat ik ze met al mijn kennis kan helpen. Ik ben geen dokter, maar ik weet veel over de gevolgen van eerdere behandelingen. Ik weet waar de allergieën zitten of welke medicijnen gaan stapelen. Parate ervaringskennis die in een centimeters dik dossier staan beschreven.  Maar wat kost het veel moeite om anderen daarvan te overtuigen. En nu weer.

Na een aantal indringende gesprekken over de bejegening en over het serieus nemen van onze kennis en rol, is er echt iets veranderd in het ziekenhuis. Ze waren gelukkig groot genoeg om dit te bespreken. De zorgverleners (van hoog tot laag) nemen nu de moeite om dingen uit te leggen en te overleggen. Voor het eerst sinds tijden voel ik me een gewaardeerd zorgpartner. Met elkaar staan we voor hetzelfde doel.

Maar dan bel ik de afdeling zorgbemiddeling van een lokale organisatie. Ik zit nog in de flow van het fijne zorgpartnerschap. Maar dan krijg ik keihard de deksel op mijn neus. Ze hebben een besluit genomen en ik krijg medegedeeld dat er geen plek is voor kortdurende revalidatie. Geen toelichting. Geen antwoord op mijn vragen. Geen mogelijkheid om in contact te komen met de verantwoordelijken voor dit genomen besluit. Op mijn vraag of dit veroorzaakt wordt door een capaciteitsprobleem of een kwaliteitsprobleem, gaat de deur helemaal dicht. Er is geen gesprek mogelijk.

Wat vind ik dit erg. Ik weet dat de zorg onder druk staat en ik probeer mee te denken en mee te bewegen. Maar als je naar mij blijft kijken als lastig en vervelend, dan zul je nooit open luisteren naar mijn (creatieve) oplossingen en schat je daarmee mijn ervaringsdeskundigheid niet op waarde. We kunnen elkaar zo mooi versterken als we elkaar niet blijven bevechten. Een gemiste kans dus waar niemand beter van wordt. Want de beste zorg…dat willen we toch allemaal?

Avatar foto

Ervaringsdeskundige mantelzorger, veranderkundige/organisatieadviseur, moeder en echtgenote. Zorgt al jaren voor moeder en broer. Spreekt en schrijft over vraagstukken in het sociaal domein en mantelzorg. Rode draad is: opsporen, blootleggen, bespreekbaar maken en verbinden. Hiervoor kijkt en luistert ze met een open blik naar alle mensen en zaken die ze tegenkomt. Ze is gedreven om de positie van mantelzorgers te verbeteren en op te komen voor hun belangen. Margreet is tevens bestuurslid van onze stichting, projectleider en de schrijfster van ons MantelzorgManifest.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top