Hoe alles in zes maanden kan veranderen

Zes maanden geleden beschouwde ik mijn huwelijk als vanzelfsprekend. Als aanstaande ouders waren we zo bezig met plannen maken voor ons nieuwe leven dat we ons niet bezighielden met onszelf en onze relatie. Het ging alleen maar om wat de baby nodig zou hebben, of mijn zwangerschapsverlof wel lang genoeg zou zijn. Ik ging er ook vanuit dat mijn ouders er zouden zijn om ons te helpen met de baby, terwijl dat helemaal geen voldongen feit was. We hadden het er nog niet eens met hen over gehad.

Soms weet ik niet eens of ik wel een plan had, maar als dingen dan ineens helemaal niet volgens plan gaan, besef je dat plannen ook geen zekerheid geven.

Want dit ging helemaal niet zoals ik het gepland had. Verplichte bedrust veranderde in een spoed keizersnede. Een spoedoperatie.

Dagen, nachten, weken, zelfs maanden in de NICU. Mijn carrière, mijn huwelijk en mijn familie waren dingen waar ik echt helemaal niet mee bezig was. Het enige waar ik aan dacht was mijn dochter, en dat ik alles wilde doen om voor haar te zorgen. Haar vasthouden, van haar houden, zo lang dat mogelijk was.

Wanneer begonnen we uit elkaar te groeien, elkaar te verliezen? Was het tijdens de ploegendienst, zodat onze baby nooit alleen zou zijn? Ze was nooit alleen, maar mijn man en ik waren nooit samen.

Meer operaties, ondanks dat ze zo onwaarschijnlijk klein was. Zoveel nachten in de NICU, dingen wensend waarvan ik wist dat ze nooit werkelijkheid zouden worden.

En nu, zes maanden later, heb ik geen dochter en geen man.

We hebben haar in een piepklein kistje begraven. We hadden het niet erkend, maar we wisten dat ons huwelijk met haar was gestorven. We zijn allebei alleen in ons verdriet.

G. Jackson.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top