skip to Main Content
Het Zwarte Gat Na Mantelzorg: Fatos Deelt Haar Ervaring

Het zwarte gat na mantelzorg: Fatos deelt haar ervaring

Vorige week woensdag plaatste ik een artikel over het zwarte gat waar mantelzorgers in vallen, na een periode van intensieve mantelzorg voor een dierbare. Ik vroeg in dat artikel om ervaringen van mantelzorgers die deze ervaring hebben (gehad). De reacties waren enorm en het maakte me duidelijk dat dit dus weer één van die onderwerpen is, waar nog veel te weinig over gesproken wordt.  Daar kunnen we nu – met elkaar – verandering in brengen. De berichten vol ervaringen van (ex)mantelzorgers mag ik namelijk allemaal met jullie delen. Je kent ons motto: Delen helpt!

Vandaag de eerste ervaring van onze eigen Fatos:

 

ZWART GAT

Ik zie een oproep van Marjolijn van Mantelzorgelijk of we ervaringen willen delen. Papa is er nog, maar ik ben al enige tijd om dit zwarte gat aan het dolen. Net als op dit plaatje van tetem.nl een hekje waar ik steeds langsloop. Want ik zal er pas echt invallen als hij het aardse leven definitief verlaat.

Sinds een jaar gaat het snel slechter met papa. Hij praat niet, hij eet niet, hij is een schim van wie hij was. En wij? Wij lijden in stilte en proberen woorden en een nieuwe houding te vinden in ons contact met hem. Ik ga minder en spreek mezelf toe dat ik minimaal een keer in de week moet gaan. Hij kan er niks aan doen. Ook al wil hij niks, doet hij niks en kijkt hij door me heen of slaat me. Ik blijf zijn dochter. En behalve zijn zoons en buddies komt er verder niemand. Ik moet, ik wil (en soms ook niet, foei Fatos!). Ik ben zo bloody dankbaar dat ik zoveel heb kunnen doen in de voorgaande jaren. Ik troost me met die herinneringen die dankzij Facebook weer op mijn netvlies komen.

Ben ik nog wel mantelzorger? De verzorgers doen veel meer dan ik. Een zwart gat dat om mij heen blijft en waar we behoedzaam omheen dansen. Ongemerkt vreet het energie.

Balans zoeken
Ondertussen heb ik het, na een moeilijk jaar, plots heel druk met werk. Ik slaap kort en slecht. Ik sta aan. Ik huil, ik schrijf, ik ren, ik schakel. Dan weer ben ik de warme deskundige professional, dan de afwezige mama, dan de (probeer ik) lieve vrouw. Ik betrap me erop dat ik juist bij mijn naasten snauw. Dat doet stress met mij. Het is niet eerlijk, pas op Fatos! Ondertussen hoop ik op het geduld van mijn vriendinnetjes.

Het zwarte gat? Het kan nog heel lang duren. Maar dat ik erin ga vallen staat vast. Net als zoveel gaat ook dit anders bij ons. Wij vallen langzaam, heeeeel langzaam.
Fatos Ipek Demir@Dagboekvaneenmantelzorger
#omaz
#mantelzorg
#alzheimer

Avatar

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X