skip to Main Content

Het valt allemaal wel, maar niet altijd mee

Zondag meldt hij dat het lichte rugpijn heeft. Zelf heb ik behoorlijke hoofdpijn, en dat kan een bijwerking zijn van de vaccinatie de vorige dag.

Maandag heeft hij geen rugpijn en mijn hoofdpijn wordt ook minder.

Hij heeft ondertussen een lagere toiletverhoger gekregen en dat gaat goed, plus dat hij nu over “rechts” uit bed wordt gehaald, om de verlamde en kwetsbare linkerzijde te ontzien.

Voorheen deed verpleging dit bewust over links, juist om de linkerzijde nog wat te stimuleren.

Dinsdag verheugt hij zich op het zwemmen, maar helaas moet hij daar ter plekke horen dat hij voor die dag niet op de lijst staat.

Begrijpelijk dat hij teleurgesteld is en boos, ondanks de belofte dat het volgende week dan zeker doorgaat.

Bijdehandte buurvrouw vindt ook dit weer een staaltje van slechte communicatie en meldt ook nog dat hij zaterdag voor niks een hele tijd in de transferrolstoel zat, met het oog op naar huis gaan, terwijl ik toch echt had doorgegeven dat het deze zaterdag niet kon vanwege mijn vaccinatie in de middag.

Zelf had hij er geen erg in gehad dat hij in de “verkeerde” rolstoel zat. Zijn buurvrouw maakte de verpleging hierop attent.

Als we op het punt staan om naar de natuuractiviteit te gaan, ziet hij op de gang bij de kamer van de buurvrouw iemand van de technische dienst.

Ik verbaas mij erover dat hij die man herkent, maar diegene blijkt eerder bij hem op de kamer te zijn geweest voor het in orde maken van zijn TV, vanwege de ontbrekende zender.

Hij wil hem nu vragen voor de loshangende thermostaatknop van de verwarming.

Af en toe verrast hij mij met zo’n heldere ingeving.

Vervolgens schiet ik de man aan, omdat “hij” vertraagd reageert en dan zou de man alweer weg zijn.

De man kent het euvel van de thermostaatknop, en plaatst hem met een flinke klap terug in de wand.

Ik had het eerder ook al gemeld bij de verpleging, en ze zien het toch zelf ook, maar het ding bleef loshangen.

Wel fijn dat die nu weer op zijn plek zit.

Vervolgens in volle vaart naar de natuuractiviteit.

Ik neem de besturing van zijn rolstoel over en hij zit dan zo ongeveer met zijn ogen dicht, maar ik weet wat ik doe.

’s Nachts heeft hij even wakker gelegen van zijn rugpijn.

Woensdag pakt de fysiotherapeut zijn rug stevig aan, waar hij niet blij mee is, maar soms is dat goed en nodig, zeg ik tegen hem.

Ik heb thuis zijn kleding weer gewassen, zoals gewoonlijk, maar 1 broek ruikt niet fris, vind ik, en ik pak er een spuitbus voor om dat luchtje te neutraliseren.

De spray verstuift, ook op de vloer, en laat daar een glad laagje achter, wat ik niet weet, maar waar ik de volgende morgen wel achter kom wanneer ik met een volle mok met koffie in mijn handen loop en daarover uitglijd, en dan zit ik opeens op de vloer met de koffie verspreid over mijzelf en de vloer.

Hmm…goed begin van de dag…, gelukkig alleen geschrokken en niets aan over gehouden, behalve een broek met koffievlekken, maar zijn broek ruikt wel lekker fris nu.

Omdat hij woensdag fysio heeft gehad, vraag ik mij af of hij dat donderdag weer zal krijgen.

Hij zal me dat laten weten, zegt hij, maar vergeet dat, dus bel ik hem op.

Hij moet op zijn mededelingenbord kijken en het duurt even voor hij in de goede positie is gedraaid om dat te kunnen lezen.

“Fysio om 13.30u”,  zegt hij, maar het is al 14.15u, dus dat kan niet kloppen.

“Kan er 15.30u staan?”, vraag ik, want dat is het gebruikelijke tijdstip, en even later bevestigt hij dat.

Een half uur later belt hij mij op met de vraag of ik hem gebeld heb.

Hij weet nergens meer van, ook niet als ik zeg naar de fysio te hebben geïnformeerd.

Hij zegt “sorry” en hangt op, ook al zeg ik tegen hem dat hij daar geen “sorry” voor hoeft te zeggen.

Na de fysio zie ik hem weer en dan wil hij vertellen over iets van “eergisteren”, maar kan tot zijn grote ergernis niet op het juiste woord daarvoor komen en vraagt mij hoe de dag voor gisteren heet.

Hij vindt het verschrikkelijk, begrijpelijk, dat hij zelf niet op het juiste woord daarvoor komt.

Bij onze afscheidsknuffel, altijd onhandig door de rolstoel ertussen, zegt hij dat als hij “uit” de rolstoel is, hij mij helemaal…….valt stil….en ik vul voor hem in “plat wil knuffelen”, en dat is inderdaad wat hij wou zeggen.

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X