Gevallen #AdelheidRoosen #Mam #AlzheimerFluisteren
De schok als ik je zie. Je gezicht. Je bent gevallen. We weten allemaal niet hoe of waar tegenaan. Ergens in je kamer of wandelend op de gang.
Je bent na die val stil op een stoel gaan zitten in je kamer en toen een van de verzorgers bij je kwam schrok ze net zo. Nu is het een week later, zijn de zwellingen weg en heb je een bont en blauw gezicht. Ik maak weer een foto van je, we kijken er samen naar, en het wonderlijke – en bijna zou ik willen zeggen het wonderschone – is dat je geen enkele waarde hecht aan de butsen op je gezicht. Je weet niet meer wat het is. Je bent de context vergeten.
Je lacht, je schatert en wijst ernaar op de foto en zegt: “Kijk kijk kijk nou us. Die die kleurrr, die vlek, die blauw, die geel. O wat apart.” En ik lach met je mee, forceer mezelf. Grijp mezelf bij de kladden, en zeg tegen mezelf; ben nu dochter, niet miauwen, niet naar vorige week duiken, niet Mam herinneren aan pijn of verdriet, want zij heeft het niet. Zij woont niet in het verleden van die val. Zij geniet nú van de kleuren in haar gezicht. Je brengt me naar ‘het nu’ Mam! Alweer een wonder op de maandag.
Adelheid RoosenDementie VerhalenbankNazmiye OralZinaProeftuin De OntmoetingDementie Online
Meer lezen
Comments (0)