Gerdien vertelt: Ouwe Taaie en The Beatles #alzheimer

Ik kom aan in de centrale huiskamer en zie dat ons moeders samen met heer W., haar verkering, zich beraadt over haar linkervoet.
Die ligt raar scheef op het voetenbankje voor haar.
Zij zit onhandig wat aan haar broekspijp te plukken.
W. is duidelijk begaan met haar, maar weet ook niet wat ie moet doen.
Aan haar gezicht kan ik zien dat ons moeders pijn heeft.
Ze trekt een grimas als ze probeert haar voet te bewegen.
Ouwe Taaie als ze is, geeft ze geen kik.

Ik raak met mijn vinger slechts licht haar voet aan. Er ontsnapt haar een puf lucht tussen haar lippen, van pijn. Haar lijf trekt zich zo ver mogelijk terug in haar stoel.
Dit is geen kattepies, denk ik.

Wanneer ik voorzichtig haar broekspijp wat omhoog duw, zie ik wat er aan de hand is.
De elastische kous, die ze moet dragen omdat er vocht in haar benen ophoopt, zit niet goed. Hij is niet goed over haar been getrokken, waardoor hij is gaan oprollen. Hierdoor is een band ontstaan, die het effect heeft van een stevig elastiek.
Ik schrik me een hoedje. Er zit een diepe insnijding in haar opgezwollen been. Er staat zoveel spanning op haar been en voet, dat ze haar tenen niet eens meer kan bewegen.
Logisch dat ze pijn heeft.
Ook de kous om haar andere been zit niet goed.

Ze is niet zelf op het idee gekomen om hulp te vragen, flitst er door me heen.
Hoe lang zit ze al zo? Hoe lang had het nog geduurd voordat het opgemerkt was?
Gedachten die tot niks leiden.

Als de wiedeweerga overleg ik met zorgwerker Y. en beslissen we: die kousen moeten onmiddellijk uit.
Een kwartiertje later zijn de sporen van de afknelling verdwenen.
Als een koningin zit ons moeders nu met haar beide benen op het voetenbankje en wiebelt gestaag met haar voeten en tenen.
Ze luistert ontspannen naar het gesprek naast haar.
Dat gaat over The Beatles, want er klinkt een liedje van hen op de radio.
Moeders verkering W. zegt: ‘Ik heb nog met The Beatles gezongen. Hier in theater De Kolk. Ik gaf ze daar les.’

Ik zeg dat ik jaloers op hem ben.

Ouwe Taaie en The Beatles

Gerdiens moeder heet Roelien, is 92 jaar en heeft Alzheimer. Ze woont sinds maart 2015 op De Beuk, een gesloten PG-afdeling. Sinds haar moeder dementeert is hun onderlinge band minder koel en afstandelijk geworden. Vanuit dit nieuwe gevoel beschrijft Gerdien de dingen die haar opvallen en raken tijdens de bezoeken aan haar moeder.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top