Gelezen: Demente moeder over overleden zoon vertellen?

2834061Ieder weekend staat er in het Volkskrant Magazine een aflevering van “Wat zou u doen?” In deze rubriek vragen lezers aan andere lezers om raad bij problemen en dilemma’s. Onlangs ging het om een onderwerp waar veel mantelzorgers mee te maken krijgen: vertel je iemand met dementie over een sterfgeval in de naaste familie – of juist niet?

Mijn moeder is 90 jaar en dement. Ze herkent ons nog, maar verder vergeet ze alles en wij moeten eindeloos veel herhalen. Nu is haar oudste zoon overleden. Een half jaar geleden heeft ze zelf een verhaal verzonnen dat hij op reis is met zijn vriendin, terwijl hij nog elke week bij haar kwam. Het was de wens van mijn broer om het moeder niet te vertellen, ‘want ze zou sterven van verdriet’. De snelheid van zijn einde heeft ons allen overvallen. Moeten we het moeder toch vertellen? Zal het doordringen of vergeet ze het weer? Dan moeten we het akelige nieuws keer op keer vertellen en haar dus telkens verdriet doen.
Naam bij redactie bekend.

Hier zijn de antwoorden van een aantal Volkskrantlezers. Wil je meer lezen? Kijk dan even op de website van de Volkskrant onder deze link.

HALLUCINATIES

Mijn demente vader kende ons nog wel. Toen mijn zus plotseling overleed, hebben we het mijn vader verteld met het idee dat hij er bij hoorde. Ik zou het nu niet meer doen. Hij kon geen onderscheid maken tussen de werkelijkheid en zijn hallucinaties. Hij was bij de crematie, maar onthield het niet. Hij kon zich heel moeilijk uiten. We hebben hem laten delen in ons verdriet, maar hij was alleen, opgesloten in zijn ellende en overleed vier maanden later.
Jacq Hoogenboom (61), Gouda

MEE IN BELEVING

Vroeger vertelde ik het mijn demente ouders (90-plus) als iemand was overleden en herhaalde ik het. Maar daar werden ze steeds weer verdrietig van. Dus mijn advies: niet vertellen. Anders beleven ze het keer op keer weer. Hun wereld is al zo verwarrend. Als ze naar iemand vragen die er niet meer is, vertel ik ook dat die op vakantie is. Ik corrigeer niet maar ga mee in hun beleving. Dat is voor alle partijen het rustigst, maar niet altijd makkelijk.
Sia Rumpff (60), Groningen

HOE HIJ WAS

Wij hebben bedacht onze dementerende moeder niet meer het rauwe verdriet van het heden te geven. Ook omdat memoriseren niet meer lukt. Praten over jouw broer kan nog altijd. Over hoe hij is (was), over gebeurtenissen met hem die haar zijn bijgebleven. Op die manier blijft je broer deelgenoot van het leven: voor je moeder en voor jullie zelf.
Irene Prins (56), Rotterdam

NIET VERZWIJGEN

Afgelopen jaar is mijn broer onverwachts overleden. We vertellen onze 94-jarige dementerende moeder telkens wat er is gebeurd. De reacties verschillen, van boos en verdrietig tot enige berusting. Langzaam begint het besef meer door te dringen. Als ze nu naar hem vraagt, wijs ik op de foto van mijn broer. Soms zegt ze: ‘Och ja…’ en zucht diep. Daarna vergeet ze weer. Voor ons is het ook telkens een stuk verwerking. Het doet me goed dat we het niet hoeven te verzwijgen, dat dit een plaats heeft in haar, maar ook in ons familie-leven.
Trudy van den Broek (59), Sint Hubert

EIGEN RELATIE

Toen mijn moeder werd gediagnosticeerd met vergevorderde alzheimer, zei de geriater: vertrouw erop dat ieder van jullie het maximale doet, maak elkaar daarover geen verwijten, laat je moeder niet tussen jullie in komen. Bespreek met uw moeder wat u wilt bespreken en laat dat de anderen ook doen. Bij ons werkt dat.
Ine Kievits (59), Zeist

VERZACHTEN

Mijn ouders waren beiden dement en zestig jaar samen. Toen moeder overleed, bedacht mijn vader een ‘oplossing’. Hij accepteerde geen andere waarheden. Alzheimer kan verzachten waar dat nodig is.
Ines Schuitema (57), Utrecht.

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top