Geen Oscar voor ons

Afgelopen weken was het overal in het nieuws: ‘Een Amsterdamse regisseur wint Oscar  voor korte film’. Op LinkedIn kwam ik bij toeval een bericht van haar moeder tegen. Ze schreef hoe geweldig trots ze was op haar dochter. De lezers van dit bericht begrepen dit uiteraard en feliciteerden moeder en dochter met deze uitzonderlijke prestatie.

Een van de reacties op het bericht raakte mij enorm. Iemand schreef dat je als ouder naar je kleine baby kijkt in de wieg en je ongetwijfeld afvraagt wat er later van je kindje zal worden. Wie had ooit gedacht dat dit babytje later een Oscar zou winnen? Ik heb mij nooit afgevraagd toen Sam in zijn wiegje lag wat er later van hem zou worden. Wij gingen er immers vanuit dat er geen later zou zijn. Wij vreesden dat Sam niet ouder zou worden dan twee jaar. Herinneringen maken en die tweede verjaardag halen werd het grote doel waar we naar toe leefden. Toen Sam na zijn tweede verjaardag langzaam stopte met praten en de vermoedens van autisme en een ontwikkelingsachterstand steeds zichtbaarder werden, popte die vraag af en toe op. Wat gaat er van ons jongetje terecht komen. Kan hij ooit een zelfstandig leven leiden? Kan hij ooit voor zichzelf gaan zorgen, als hij ondanks zijn kwetsbare gezondheid, toch ouder mag gaan worden? Inmiddels weten we daar het antwoord wel op: nee. De WLZ-indicatie die we een jaar geleden kregen heeft Sam zijn toekomst al uitgetekend.

Niet alleen Sams toekomst, voor een groot deel ook de mijne. Tien jaar geleden begon ik aan een opleiding camerajournalistiek. Na een veelbelovende start als trainee bij de overheid, voelde ik al vrij snel dat ik uit die bureaucratie wilde stappen en een veel creatiever pad in wilde slaan. Niet langer middenin die maatschappelijke problemen staan, maar door middel van film maatschappelijke kwesties zichtbaar en bespreekbaar maken. Ik sprong in het diepe en stopte al mijn uren in het aanleren van een nieuw vak en het maken van reportages en korte filmpjes. Maar na de geboorte van mijn zoon belande mijn droom om documentairemaker te worden net als mijn camera in de ijskast. Voor even, dacht ik eerst. Tot er weer ruimte ontstaat. Maar even werd algauw langer en nu misschien te lang. Zo’n droom vraagt enorme inzet, toewijding, tijd en flexibiliteit. Een bijna onmogelijke opgave in mijn huidige leven als mantelmama.

Geen Oscar voor ons dus. Voor Sam niet en voor mij niet.  Niet dat ik ooit de illusie of wens had om een dergelijke prijs te winnen of mijn kinderen dat te zien doen. Maar mijn eigen dromen had ik wel en mijn werkende bestaan had ik toch zeker anders voor me gezien op deze leeftijd. Inmiddels kan ik ook zeggen dat Sam heel oud zien worden ook geen nieuw doel is geworden. Kwaliteit gaat absoluut boven de kwantiteit van zijn leven.

Ik vraag me af en toe af of er ooit een nog een tweede kans komt, een tweede leven om dromen waar te maken. Niemand die weet. Welke dromen zullen de oude vervangen? De tijd zal het leren. Misschien kunnen we daar ooit nog een film over maken…