Geef mantelzorg economische waarde – structureel én rechtvaardig

Iedereen roept het tegenwoordig: mantelzorg is de toekomst van de zorg.
Alsof we met z’n allen wel even het gat dichten dat personeelstekorten en vergrijzing achterlaten.

Maar eerlijk?
Dat klinkt meer als een businessmodel dan als een compliment.
Want terwijl de overheid en zorginstellingen rekenen op onze inzet, krijgen wij – de mensen die zorgen – vooral lege woorden terug.

Liefde is geen verdienmodel

Mantelzorg is geen hobby.
We besparen Nederland volgens het SCP 20 tot 30 miljard euro per jaar.
Dat is een economische pijler, geen bijzaak.
En toch: geen pensioen, geen vangnet, geen wettelijk recht op inkomen.
We doen het uit liefde, maar ondertussen subsidieren we stilzwijgend het systeem met ons eigen leven.

Tijd voor harde afspraken

Ik zeg het vaak en blijf het herhalen: Als mantelzorg écht een hoeksteen van de zorg moet zijn, dan moet het ook juridisch en financieel kloppen.
Denk aan:

• Mantelzorgvergoeding voor wie langdurig en intensief zorgt.
• Pensioenopbouw zoals in Duitsland.
• Wettelijke status met verlof en bescherming.
• Respijtzorg zonder bureaucratische hindernissen.

Niet als extraatje, maar als basis.
Sociale rechtvaardigheid, punt.

Het kan wél

Kijk naar Canada, Finland of Duitsland. Daar krijgt mantelzorg tenminste een formele plek.
Niet perfect, maar een stuk eerlijker dan hier, waar alles afhangt van geluk en draagkracht.

Waarom ik dit schrijf

Omdat ik vanuit mijn rol bij Mantelzorgelijk steeds vaker zie hoe mantelzorgers alles geven en amper iets terugkrijgen.
Omdat liefde niet bedoeld is om een zorgsysteem overeind te houden.
En omdat ik geloof dat we dit samen kunnen – nee, zelfs moeten – veranderen.

Mantelzorg is geen stilzwijgende bijzaak.
Het is een collectieve verantwoordelijkheid.
En het wordt tijd dat beleid en geld dat eindelijk laten zien.