Frustraties rond aanvragen zorg voor een dierbare #mantelzorgelijk

Vraag mantelzorgers wat hun grootste frustratie is en dan krijg je in 95% van de gevallen te horen, dat dit te maken heeft met het aanvragen van zorg voor hun dierbare. De grootste klacht onder mantelzorgers is de verschrikkelijke bureaucratie en de lange duur van procedures. Maar misschien nog het meest opvallend: Ze voelen zich niet serieus genomen door de mensen die hun aanvraag moeten beoordelen. Het gevolg is dat het krijgen van goede ondersteuning veel energie kost en soms ook helemaal niet lukt.

Veel mantelzorgers vinden dat er slecht naar ze wordt geluisterd en ervaren vaak een gebrek aan empathie. Ook missen ze  deskundigheid bij de professionals. Hierdoor krijgen ze vaak niet meteen de juiste ondersteuning of voorzieningen. Dat lukt meestal pas na lang aan de bel trekken of door in bezwaar te gaan. Gebrek aan deskundigheid leidt er soms ook toe dat er steeds weer (medische) informatie en advies bij derden wordt opgevraagd, waardoor het krijgen van ondersteuning soms maanden duurt.

Ik las onlangs een stukje van een mantelzorger die het regelen van ondersteuning als volgt beschreef: “Het is de bedoeling dat we dankzij die ondersteuning kunnen participeren. Maar het proces daarnaartoe is zo bureaucratisch en belastend dat er voor daadwerkelijk participeren weinig tot geen energie meer overblijft.” Ze heeft groot gelijk!

Ook blijkt dat  mensen soms zonder enige uitleg een beschikking thuis gestuurd krijgen, waarin hun zorg ZOMAAR wordt gehalveerd. Of wordt er bij de toewijzing van een rolstoel gekozen voor een goedkope en slecht passende oplossing, waardoor iemand ernstig in zijn mobiliteit wordt beperkt. Nee, dat schiet lekker op!

En dan die uren die je als mantelzorger noodgedwongen aan de telefoon doorbrengt omdat er iets niet klopt of omdat men aanvullende informatie wenst, die je al drie keer eerder hebt toegezonden. Die vreselijke wachttijden… Al die andere wachtenden voor je…. Geen antwoorden op je vraag krijgen…Gekmakend!  Weet men bij instanties wel dat ik naast de zorg voor mijn vader ook nog gewoon een eigen leven, met gezin en bedrijf heb? Maar niet aansluiten in de wachtrij of niet nog maar eens dat gewenste documentje doorsturen is geen optie omdat je dierbare – en dus jij als mantelzorger ook – anders de dupe is.

Als ik heel eerlijk ben denk ik dat ‘bezuinigen’ tegenwoordig een belangrijker doel is, dan het helpen oplossen van  problemen in de thuissituatie van mijn vader. Zo kreeg hij bijvoorbeeld tijdens een keukentafelgesprek wel de mogelijkheid om uit een bepaalde gemeentepotje allerlei onnodige en ongewenste aanpassingen in huis te laten doen (denk aan traplift, scootmobiel of handgrepen bij een nieuw te plaatsen verhoogd toilet) maar moest hij in hetzelfde gesprek wel een uur thuishulp inleveren omdat op dat potje nou eenmaal bezuinigd werd. Hoezo? Hussel die potjes gewoon door elkaar en kijk naar wat iemand echt nodig heeft! Zorg is maatwerk!!

Laatst vroeg iemand mij: “Maar is er de afgelopen 5 jaar dat je zorgt, op dat vlak nou helemaal niets verbetert?” Ik kon het eerlijk gezegd niet bedenken. Hoe erg is dat?! De enige verbetering is denk ik bij mij zelf terug te vinden. Ik word namelijk steeds gehaaider en neem niet alles klakkeloos meer aan. Waarom zou ik ook. Als mantelzorger heb je namelijk weinig te verliezen!

 

 

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top