Extra taken

Een terloopse opmerking van een verpleegkundige zet bij mij de boel gelijk op scherp.
Er gaat meer verwacht worden van de familie en ze zijn bezig om te kijken welke extra taken we nog uit kunnen gaan voeren. Extra taken?

We zijn er al 5 keer per week en ik zou niet weten hoe ik nog meer zou kunnen doen. Ik moet ook nog werken en heb ook andere verplichtingen. En dan heb ik het niet eens over al die leuke dingen die ik zo graag zou willen doen. Mijn sociale leven is al zover uitgedoofd dat het niet eens meer op een laag pitje staat.

Het vliegt me aan en ik kan er slecht van slapen. Ik maak me al zo druk of alles wel goed gaat en of ik wel genoeg doe. En nu wordt er nog meer van me verwacht. Ik wil zo graag alleen dochter zijn en me richten op het welzijn van mijn lieve moeder. Gewoon fijn samen zijn.

En nu lig ik wakker van de vraag: wat als ik dat niet ga doen? Welk effect gaat dat hebben op de zorg van mijn moeder? Of moet ik toch maar stoppen met werken en daar meer gaan helpen? Maar hoe moet dat dan zonder inkomen?

En niemand lijkt te zien wat al die jaren mantelzorg thuis hebben betekend. Het heeft me bijna gesloopt. En nu dit weer. Ik weet het niet meer en wacht maar af tot de vraag officieel bij me komt. Tot die tijd zullen iedere nacht alle scenario’s door mijn hoofd blijven gaan.