er zou een gedicht moeten zijn

Vanavond was ik bij een mantelzorgbijeenkomst in mijn woonplaats waar dit gedicht werd voorgelezen. Het werd geschreven door Babs Gons, de Dichter des Vaderlands, in het kader van de Dag van de Mantelzorg. Het greep mij zo aan dat ik het graag deel.

‘er zou een gedicht moeten zijn’

er zou een gedicht moeten zijn

over een vrouw die elke ochtend

haar man uit bed haalt, hem wast en voedt

een vrouw wier handen behendig een scheermes

over de gekreukelde huid halen

handen die weten wanneer een deken

over de benen gelegd moet worden

over een dochter die tijdelijk haar intrek heeft genomen

in het ouderlijk huis om haar moeder twee keer per dag

om te kunnen draaien en haar vingers zachtjes te masseren

als ze zich benauwd voelt

en die foto’s van haar moeders verleden

vast op volgorde heeft gelegd

over een man die dagelijks anderhalf uur fietst

om zijn partner op te zoeken

met tassen vol plastic bakjes met diens lievelingseten

over een partner die altijd met één oor wakker slaapt

wiens geliefdes ademhaling het ritme van zijn nacht slaat

over een zoon die van de wekelijkse ritjes naar de apotheek

een uitje maakt

er zou een gedicht moeten zijn voor eenieder

die in dauw en donker in kleine en grote uren

het leven van een ander omsluit uit liefde uit noodzaak

het leven van een ander omringt met warmte, met zorg

soms als een last soms als een zegen

voor de vouw die

haar man uit bed haalt, hem wast en voedt

een gedicht dat eindigt als een warme deken om haar heen

nadat ze hem ’s avonds weer terug naar bed heeft gebracht