Jij en de zon #Mam #AdelheidRoosen #AlzheimerFluisteren #76

De zon is een wonder. Jij bent een wonder. Vandaag was een dag als geen ander. Ik zag iets waarvan ik niet wist dat het bestond. Je brak open. Als een kuiken uit een ei. Je zag de zon door het raam en je leek –echt ik meen t Mam- 20 jaar jonger. De zwaai van je dekbed openslaan – want je wilde er direct uit – was jong. Je blik in de spiegel was jong. Ja, zelfs je taal was jonger. Je kijkt al jaren niet meer in de spiegel als je langs de wasbak schuifelt. Vandaag keek je en zag je jezelf. ‘O’ zei je, ‘mijn haar mag naar de knapper’. Ik greep een borstel en een bus haarlak, en speelde even ‘de knapper’.

Buiten zat je als een godin. Na 30 seconden gaf je nergens geen antwoord meer op. Je trok je rok heel ver omhoog. Ik wilde je toch wat beschermen en trok je rok wat naar beneden, maar zonder je ogen open te doen, zonder iets van je sereniteit of je genieten te verliezen, zei je: ‘Nee, nee, nee, afblijven’, en trok je rok weer op. Ik heb op een meter afstand drie kwartier naar je staan kijken, of staren misschien. Ik durfde niet te gaan zitten, geen geluid te maken in de compositie van langsrijdende auto’s en tjilpende vogels.