En dan opeens…

Jaren lang heeft Marjolijn met hart en ziel haar vader ondersteund en geholpen. Wij hebben allemaal een beetje mee kunnen kijken met het proces rondom zijn dementie. En dat was zeer waardevol.
Soms mooi, soms minder mooi, soms grappig, soms verdrietig.
Afgelopen week kreeg ook ik, als bestuurslid van Mantelzorgelijk het bericht van Marjolijn, dat haar vader in het verpleeghuis lag met een gebroken schouder.
Twee dagen later het bericht dat hij was overleden.
Ongelooflijk, schokkend en heel verdrietig nieuws.
Op zo’n moment gaat er van alles door je heen. Hoe betrekkelijk het leven eigenlijk is.
Maar ook, en dat klinkt misschien raar, hoe dit soort zaken worden afgehandeld wanneer iemand met dementie de ander iets aandoet. Hoe gaat dat juridisch in zijn werk? En hoe zit het met het betalen van de crematie of andere kosten als de persoon die overleden is onder bewindvoering staat? Ik had geen idee wat daar allemaal bij komt kijken.
En natuurlijk het belangrijkste: hoe kunnen wij Marjolijn ondersteunen en haar taken tijdelijk overnemen.
Want er lopen nogal wat zaken.
De vertaling is afgerond maar een nieuw project zat al weer in de pijplijn.
En al die blogs die Marjolijn wekelijks op de website zet.
Ontzettend veel werk wat Marjolijn dagelijks verzet om al die mantelzorgers in Nederland met een blog of nieuws te informeren en te ondersteunen.
Natuurlijk geen punt van discussie: wij zullen haar taken komende tijd een beetje overnemen daar waar mogelijk. Het kan dus zijn dat het allemaal iets anders zal lopen op de website, dat moet een ieder ons maar vergeven dan.
Belangrijkste is dat wij Marjolijn op deze manier kunnen ontlasten zodat zij tijd heeft om de dingen te regelen die geregeld moeten worden.
Langs deze weg wil ik Marjolijn en haar familie heel veel sterkte toewensen.