skip to Main Content
Emoties Bij Mantelzorg  – Gebrek Aan Waardering

Emoties bij mantelzorg – gebrek aan waardering

Of je het nou stukje bij beetje bent geworden, of totaal onverwacht. Of je mantelzorger uit eigen vrije wil bent, of omdat het echt niet anders kon. Eén ding hebben we allemaal gemeen: we lopen tijdens dit proces allemaal tegen dezelfde emoties aan. Sommige emoties ervaar je direct. Andere zullen zich pas openbaren, als je al een tijdje aan het zorgen bent. Wat je situatie ook mag zijn, het is belangrijk dat je jezelf niet uit het oog verliest. Jij doet er ook toe! Alle emoties, goed en slecht, die bij mantelzorg voorkomen, zijn niet alleen heel normaal maar ook nog eens waardevol en belangrijk.

Als je dag in dag uit voor een dierbare zorgt, zul je allerlei verschillende emoties ervaren. Ook negatieve. Veel mantelzorgers zeggen: “Dat zal mij niet overkomen. Ik hou van mijn moeder, vader, vrouw, man, broer, zus, vriend, etc.” Maar na een tijdje zullen negatieve emoties ook gewoon tevoorschijn komen, die we dan het liefst onder het tapijt willen schuiven. Je weet wel, net doen alsof we ze niet voelen. Veel mantelzorgers vinden het echt lastig om hun negatieve gevoelens uit te spreken omdat ze denken dat ze erom veroordeeld worden. Of ze willen anderen er liever niet mee lastig vallen.

Uiteindelijk zul je wel iets met je emoties moeten doen. Opkroppen is niet goed voor je. Vergelijk het met een tweejarig kind dat aandacht wil en net zo lang doorgaat tot je toegeeft. Het negeren van de emoties die je voelt, kunnen leiden tot slaapgebrek, ziekte, stress eten, en het misbruik van middelen. Denk aan roken, pillen of alcohol.
Maar als je je emoties toelaat, kun je op zoek gaan naar manieren om ze onder woorden te brengen en om er dan vervolgens mee aan de slag te kunnen.
De komende weken zullen we steeds een veelvoorkomende emotie van mantelzorgers beschrijven. Uiteraard zul je ook een of twee tips aantreffen, waar je wellicht iets aan zult hebben.

Vandaag deel 15 – Gebrek aan waardering

De meeste mensen willen absoluut niet afhankelijk zijn van een ander. Leren om hulp te accepteren is heel moeilijk als iemand hulp nodig heeft. Zo komt het dat onze dierbare waar we voor zorgen, onze hulp al snel zullen afslaan, of zelfs boos en narrig worden als mantelzorgers dit toch proberen. Met name bij mensen met een vorm van dementie is dit een veel voorkomend probleem. Gekwetste gevoelens zijn dan vaak het gevolg. ‘We proberen zo hard om te zorgen en er kan geen bedankje af’, bedacht ik me vaak in de zorg om mijn vader. Ik voelde me absoluut niet gewaardeerd.

Bedenk altijd dat degene waar je voor zorgt er echt niets aan kan doen. Wat ik zojuist al schreef: Niemand vindt het leuk om van een ander afhankelijk te zijn. Ik probeer mijn zussen altijd te laten weten hoe fijn ik het vind om er niet alleen in de zorg voor te staan. Ik geef ze een complimentje of schrijf ze een lief berichtje als ze iets voor mijn vader doen. Daarom zijn lotgenoten ook vaak fijn. Zij weten wat je doormaakt en zetten je met de juiste woorden weer helemaal ‘on track’. Heb je dit allemaal niet en zorg je echt in je up? Probeer dan eens een dagboek bij te houden van alles wat je voor je dierbare doet. Zo kun je steeds teruglezen en jezelf de nodige schouderklopjes geven.

 

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X